Rieks Veenker

De martelares en de Shocking Horror Show

23 maart 2008 - De Shocking Horror Show. Een stinkende poel van hebzucht, sensatielust, sadisme en leedvermaak, opborrelend uit de beerput van mensen hun onderbuik.

Had het aan mij gelegen, dan zat ik hier vanavond absoluut niet. Enkel en alleen om mijn vriend een plezier te doen, heb ik hem niet met zijn tweede kaartje laten zitten. Maar eigenlijk schaam ik me dood dat ik hier zit.

‘Goedenavond, dames en heren, en welkom bij de laatste en ongetwijfeld spannendste aflevering van de Shocking Horror Show. Nu al het meest besproken televisieprogramma aller tijden. Achter me zitten de vier finalisten van vanavond, Koos, Mireille, Achmed en Elvira.’

De presentatrice draait zich om.

‘Welkom alle vier. Jullie zitten ongetwijfeld te popelen in je stoel om te beginnen, hè?’

Zonder op antwoord te wachten, ratelt ze door.

‘Dames en heren, een warm applaus voor onze helden van vanavond, Koos, Mireille, Achmed en Elvira.’

Applaus.

‘Ik hoef ze, neem ik aan, niet verder aan u voor te stellen. In de afgelopen weken zijn sommige van onze vier waaghalzen ware vips geworden. Achmed heeft me in vertrouwen verteld dat hij vorige week een bodyguard in dienst heeft moeten nemen om alle gillende fans van zijn lijf te houden. Is het niet, Achmed?’

Een van de vier kandidaten lacht zelfverzekerd, op het arrogante af. Aan de verbaasde blik van het muizige meisje Elvira naast hem te zien, is landelijke populariteit voor haar nog niet weggelegd. Met haar twintig jaar, schat ik, is zij verreweg de jongste van het stel.

‘Misschien alvast een tip voor de winnaar van vanavond. Want daar gaat het vanavond om. Winnen. Wie van onze vier kandidaten gaat er straks vandoor met de hoofdprijs? En vooral, hoe groot zal die zijn? Dat hangt onder andere van u af.’

De presentatrice maakt een ruim gebaar naar het publiek in de zaal.

‘Afgelopen week is voor meer dan twee miljoen euro aan weddenschappen afgesloten. Een recordbedrag. Opgeteld bij het prijzengeld van de vorige rondes is één van onze finalisten nu al verzekerd van een bedrag van zes miljoen euro. Wie, o wie zal dat zijn?’

Ze richt zich naar het knipperende rode lampje van de camera voor haar.

‘U, kijkers thuis, kunt ook nog meedoen. Als u dat al niet gedaan hebt, natuurlijk. Stuur een sms’je of mailtje en waag een gok. Tot en met de eerste ronde van vanavond staan al onze lijnen open. En wie weet, bent u straks de gelukkige winnaar van een cruise voor het hele gezin in de Caraïben.’

Opnieuw applaus.

‘Vanavond wordt deze fantastische droomvakantie verloot onder degenen die op de winnaar van vanavond hebben gewed. Maar wie, o wie zal vanavond winnen? Wie doorstaat alle beproevingen van vanavond? Dat kan er maar één zijn, helaas.’

Ik zoom in op het podium. Links staat, op een glazen tafel, een gigantisch apparaat. Het meest opvallende eraan zijn de twee immense parallelle plexiglas schijven. Ik schat hun diameter zeker anderhalve meter. Naast de tafel staat aan beide kanten een lange metalen paal.

‘De elektriseermachine van Wimshurst,’ zegt mijn vriend. ‘Hij kan een potentiaalverschil van tienduizenden volt opbouwen. De verliezer van een van de halve finales kreeg tachtigduizend volt door zijn lijf. Een fractie van een seconde, maar toch… Ze hebben hem ter plekke moeten reanimeren. Een paar duizend meer en hij had het loodje gelegd.’

‘En daar kijk jij naar? Daar doe jij zelfs aan mee?’

‘Ze kiezen er zelf voor. Niemand dwingt ze om mee te doen.’

De presentatrice staat intussen naast de machine. ‘Ik kan me nauwelijks voorstellen, dat er iemand in de zaal is, die onze elektriseermachine nog niet kent, maar voor die ene enkeling: een kleine demonstratie. Dames en heren, een warm applaus voor onze twee assistenten van vanavond, Martin en Marcel.’

En natuurlijk weer applaus.

Een van de assistenten begint aan een slinger te draaien. De plexiglas schijven zetten zich langzaam in tegenovergestelde richting in beweging. Boven de machine begint de wijzer van een gigantische klok langzaam te lopen. Tot hij onderaan bij de zes blijft hangen. Een digitaal scorebord in midden van de klok geeft het getal 20.000 aan.

‘Twintigduizend volt. Wel ja, dat is meteen een heftig begin. Haha.’

De andere assistent loopt naar een statief en drukt op een knop. Twee verticale armen, die frontaal aan de elektriseermachine zijn gemonteerd, beginnen langzaam van elkaar af te draaien in de richting van de metalen palen. Als de bolletjes op de armen die van de palen dicht genoeg zijn genaderd, springt een knetterende blauwe vonk over.

Een daverend applaus uit de zaal.

De presentatrice loopt naar de kandidaten. ‘Wel, ik zal jullie niet langer in spanning houden. Kandidaten klaar? Hand op de knop? Licht uit, spots aan…’ Op commando verandert de lichtstand.

‘Dan komt hier de eerste vraag,’ begint de presentatrice routineus. ‘Bij een zonsverduistering schuift, vanuit de aarde gezien, de maan voor de zon. Welke planeet schuift bij een maansverduistering voor de ma…?’

Nog voor ze uitgesproken is, drukt Elvira. Verbeeld ik het me, of bespeur ik bij haar een zenuwtrekje naast haar linkeroog? Ik neem me voor er bij de volgende vragen op te letten. ‘Nou, jij begint meteen flitsend, Elvira. Zeg het maar.’

‘De aarde.’

‘Goed! Negen punten voor Elvira.’

‘Yeah, Elvira. Goed zo, meid. Ga zo door,’ klinkt het schuin achter me.

Ik draai me om en zie aan het gangpad een bodybuilder zitten met een omvang waar Elvira minstens zes keer in kan. De tatoeage op zijn bovenarm verraadt zijn voorkeur voor de winnares van vanavond. Elvira, lees ik. Ik gok er op dat hij haar vader is.

‘Vraag twee. Welke vorm heeft een pixel?’

‘Vierkant…’

‘Goed! Negen punten voor Mireille.’

‘… of soms rechthoek…’

Mireille’s toevoeging wordt afgekapt door de volgende vraag. ‘Uit welke basiskleuren bestaat het beeldscherm van een televisie?’

‘Rood, blauw, groen en zwart.’

‘Fout, Koos. Zwart is geen kleur. Negen punten voor Achmed, Elvira en Mireille. Gedeeld door drie… ieder drie punten. En dan zijn we alweer toe aan de vierde vraag, onze eerste schrikkelvraag voor vanavond. Wie van de kandidaten neemt hem?’

Achmed drukt als eerste op de knop.

De mensen om me heen beginnen opgewonden te schuifelen.

‘Om de vier vragen is er een schrikkelvraag,’ legt mijn vriend uit. ‘Die zijn het leukst.’

‘Oké, Achmed, daar komt-ie. Een jaar heeft driehonderdvijfenzestig dagen. Hoeveel dagen hebben vier jaar samen?’

Het zenuwtrekje van Elvira is nu onmiskenbaar. Ik zie haar denken: “Shit, dat is een makkie. Had ik maar gedrukt.”

‘Twee keer driehonderdvijfenzestig, twee keer zevenhonderddertig… Veertienhonderdzestig dagen!’ Achmed kijkt triomfantelijk de zaal in.

‘Fout! Eens in de vier jaar is het een schrikkeljaar. Het moet dus veertienhonderdéénenzestig zijn. Pech Achmed, de punten gaan naar Mireille, Elvira en Koos… en de schrikkeldraad is voor jou.’

De zaal begint te joelen. Achmed zijn gezicht verbleekt.

‘Let op, nu wordt het pas echt spannend,’ grinnikt mijn vriend. ‘Voor tien euro per klik kun je meedoen.’

‘U weet hoe het gaat? Bij elke druk op de knop gaat de spanning met tien volt omhoog.’ De presentatrice loopt als een volleerde spelleidster naar de reuzenklok.

‘Iedereen in de zaal, vinger aan de gele knop… èèèèèn… drukken maar.’

Het klikken verspreidt zich razendsnel door de zaal. Mijn vriend drukt vijf keer. Op de groene display in zijn armleuning verschijnt “€ 50” met daaronder de knipperende tekst “voor akkoord op de groene button drukken”. Met een resoluut gebaar drukt hij de groene knop in.

‘Vijftig euro?’ roep ik tegen hem.

‘Ik heb op Elvira gewed. Hoe meer volt Achmed krijgt, des te slechter hij wordt, hoop ik. Op wie heb jij gewed?’

‘Je bedoelt dat groene briefje dat je voor aanvang moest inleveren?’ Ik haal het uit mijn zak.

‘Stommerd!’ sist hij. ‘Een hele kans naar de maan. Weet je wel hoe duur die toegangskaarten waren?’

‘Zevenduidend… tienduizend… vijftienduizend volt,’ kirt de presentatrice. ‘Niet gek voor de eerste schrikkelvraag. Dat betekent vijftien punten voor Hans, Mireille en Elvira samen. Ieder vijf.’

Tromgeroffel. Achmed staat op en pakt de staalkabel beet die voor de vier stoelen is gespannen. Een druk op de knop. Langzaam draaien de verticale armen van elkaar af. Een knetterende vonk, en vijftienduizend volt stroomt door de schrikkeldraad heen. Achmed schokt. Zonder één kik te geven gaat hij weer zitten. De verwrongen grimas op zijn gezicht verraadt zijn pijn.

Mireille staat al een meer dan half uur op kop. Elvira volgt haar op de voet met “slechts” negentig punten achterstand.

‘De allerlaatste vraag is, zoals altijd, een schrikkelvraag.’ De presentatrice is niet kapot te krijgen. Ze ziet ze er nog even fris en opgewekt uit als aan het begin van de Show, in tegenstelling tot de vier kandidaten. Achmed zit er het meest uitgeblust bij. Is het gek? Hij heeft al drie keer een flinke stroomstoot te verwerken gehad. Elvira “maar” twee keer.

‘Om de spanning er in te houden, haha. Wie durft de uitdaging aan? Er móet iemand drukken. Als niemand drukt, gaat de hoofdprijs ook naar niemand: zo zijn de spelregels. Kom op, mensen, wie durft de uitdaging met de elektriseermachine aan?’

Elvira kijkt nerveus van het scorebord naar haar tegenstanders. Ik kan haar hersenen bijna horen kraken. Koos zal zeker niet drukken, hij staat te ver achter om nog te winnen. En als hij de vraag fout heeft, krijgt hij ook nog eens tienduizenden volt door zijn lijf. Koos kijkt wel uit. Elvira weet, dat ze alleen kan winnen door én te drukken én het goede antwoord te geven. En dan nog hangt het van de zaal af of ze genoeg punten krijgt. Mireille kan er op gokken dat er minder dan negentigduizend volt door de zaal wordt ingezet. Maar als zij en Mireille allebei niet drukken…

‘Druk!’ klinkt het weer achter me. ‘Druk dan, trut! Het wordt zeker negentigduizend volt, anders zorgen wij daar wel voor. Druk… druk, stomme koe!’

Een roffelend gestamp uit de zaal zwelt aan. Harder en harder tot ik het gevoel heb vertrapt te worden door een kudde wilde, op hol geslagen paarden.

‘Druk verdomme, TERINGWIJF!’

En Elvira drukt! De nauwelijks verholen vijandige blik van Mireille spreekt boekdelen.

De bodybuilder springt op. En naast haar een schriel mens met té zwart geverfd haar. Ontegenzeglijk haar moeder zo te zien.

‘Yeah, Elvira, goed zo. Ik wist wel dat je het zou doen. Ik wist het wel.’ Haar snerpende gekrijs doet pijn aan mijn oren.

Met haar hoge gilstem probeert de presentatrice boven het lawaai van de zaal uit te komen. Tevergeefs.

Dan wordt het zaallicht gedimd. Vier spots knallen de zichtbaar gehavende Elvira voor het voetlicht. Genadeloos. Het rumoer verstomt.

‘Ja, ja,’ schreeuwt de presentatrice, die feilloos aanvoelt dat dit het moment is om de regie weer in handen te nemen. ‘Wat een opwinding. Elvira, meid, ook al verlies je de finale vanavond, voor mij kan je niet meer stuk. Wat een moed!’

Ze steekt haar vinger omhoog, ten teken dat de roffel weer kan beginnen. Van de zijkant van het podium komt een assistente op met een rode kaart. De presentatrice neemt de kaart over en leest.

‘Oké, hier komt de vraag.’ Ze begint te grijnzen en richt zich tot het publiek.

‘Mag ik stilte in de zaal? Hier hebben we de hele avond gewacht. Hoeveel miljoen zal het worden? En vooral, hoeveel volt zet u straks in? Dames en heren, absolute stilte alstublieft. Elvira, uiterste concentratie! Hier komt de beslissende vraag.’

Het tromgeroffel zwelt verder aan.

‘Hoeveel letters, let goed op wat ik zeg... hoeveel letters telt het woord “schrikkelvraag”? Ik herhaal het nog een keer. Hoeveel letters telt het woord “schrikkelvraag”?’

De ingehouden adem van de zaal en de ontlading die onherroepelijk zal volgen, zijn pijnlijk voelbaar.

‘Veertien!’ Ook zonder omkijken weet ik dat het haar ouders zijn. ‘Veertien, stomme trut. Zeg het dan. Veertien!’

‘Veertien…, veertien…’ Van diverse kanten om mij heen wordt het antwoord geschreeuwd.

En dan begint de zaal te scanderen. ‘Veertien, veertien, veertien, veertien…’

De moeder van Elvira houdt het niet meer. Ze springt op. Haar gelooide zonnebankhuid kan bijna niet roder.

‘Kuttenkop, teringtrut, kankerwijf. Zeg het, verdomme! ZEG HET!’

Met een verwezen blik staart Elvira de zaal in. En dan zegt ze het. Op de automatische piloot, alsof de scheldkanonnade van haar moeder haar voor één moment van haar apathie verlost.

‘Tweeëntwintig,’ schreeuwt ze, haar verwilderde blik in de richting van haar ouders. ‘Tweeëntwintig!’

De roffel houdt iedereen nog een laatste seconde in spanning.

‘Fout!’ kraait de presentatrice, die de vreugde over zoveel menselijk leed nauwelijks meer kan verhullen. ‘Fout!’

De galm van haar stem komt bij haar ouders aan als een mokerslag. Ze zakken verbijsterd terug in hun stoel.

‘Fout! Het is veertien.’

Elvira barst in huilen uit. ‘Ik…,’ stamelt ze, ‘ik dacht dat het een strikvraag was. Dat doen ze altijd met zulk soort spelletjes. Hoeveel letters telt “het woord schrikkelvraag”? Drie voor “het”, vijf voor “woord” en veertien voor “schrikkelvraag”.’

‘Kom, kom, Elvira, zo gemeen zijn we niet in de finale. Daar had je op kunnen vertrouwen.’

Ze keert zich naar het publiek. ‘En voor de laatste keer vanavond: vinger aan de gele knop… èèèèèn… drukken maar.’

Mijn vriend naast me blijft gespannen zitten. In plaats van te gokken, bijt hij zijn nagelranden tot bloedens toe kapot. De zaal staat onder hoogspanning, voel ik.

‘Zestigduizend… u weet het dames en heren, Elvira kan alleen maar winnen als u meer dan negentigduizend volt bij elkaar sprokkelt. Tachtigduizend… u weet dat u meerdere keren een bedrag mag invoeren?’

‘Negentigduizend… dit is ongekend, dames en heren. On-ge-kend. Het hoogste voltage dat ooit bij elkaar is gegokt was tachtigduizend volt in de halve finales.’

‘Honderdduizend volt!’ schreeuwt de presentatrice met overslaande stem. ‘Nee maar, wat een spanning. Wat een sensatie. Weet je wat dit betekent, Elvira?’

Elvira weet wat haar te doen staat. Ze staat op, klaar om naar de schrikkeldraad te lopen en haar handen om de staalkabel te vouwen. Bij het statief staat een van de assistenten klaar om de knop in te drukken. Het obligate geroffel zwelt weer aan. De verticale armen beginnen te kantelen.

De hysterie in de zaal neemt satanische vormen aan. Mijn vriend, die zit te springen en te schreeuwen op zijn stoel, weet volgens mij niet eens meer dat ik nog besta.

De verhitte koppen om me heen barsten bijna uit elkaar van opwinding.

Meisje, meisje, je moet eens weten. Als je deze schok overleeft, wacht je een heel andere rol. Die van martelares. Let op mijn woorden: morgen valt de complete internationale pers over deze show heen. Niet vanwege de hoogte van de stroomstoten, dat hoogstwaarschijnlijk niet, maar wel omdat “Elvira verliest met correct antwoord”. Ik zie de krantenkoppen al voor me. En dat kan op termijn wel eens heel wat gunstiger uitpakken dan die eenmalige drieëntwintig miljoen. De martelares van de Shocking Horror Show!

‘Debiel wijf!’ De bodybuilder en zijn taaie echtgenote zijn kennelijk uit hun verdoving ontwaakt en waggelen plotseling eensgezind door het gangpad naar voren. Bij de trap naar het podium blijven ze even staan.

‘Je luistert ook nooit naar ons, hè? Met die onnozele ezelskop van je.’

Ze stampen de trap op, het podium op. Linea recta op hun doel af. De presentatrice rent naar het echtpaar, samen met de twee dappere assistenten. Vergeefse moeite. Met één haal worden ze door papa uitgeschakeld en het duo walst verder over het podium. Mama voorop.

‘Achterlijke aap, geschift varken!’

De zaal begint te joelen. De zaal smult. Deze show krijgen ze er gratis en voor niets bij.

‘Stronteigenwijs nest dat je bent. Waarom moet je ook altijd je eigen zin doen? We riepen toch “veertien”?’

Zonder zich aan wat dan ook te storen, stormen ze door. Tegen de voor Elvira’s stoel gespannen schrikkeldraad aan, die mama op haar weg naar Elvira mee duwt. Ze grijpt haar dochter bij de keel.

De ontlading is enorm. Een overslaande vonk, een zweepslag, gekrijs, een val, en dan even helmaal niets. Dan zie ik het gebruinde lichaam van mama scheef gevouwen over de leuning van de stoel hangen, half op Elvira’s schoot. Hooguit een seconde, waarin slechts de knipperlichtjes rond de reuzenklok boven de elektriseermachine bewegen; samen met de getallen 2-3-0-0-0-0-0-0 die van rechts naar links over het digitale scorebord glijden.