Peter Geraedts

Opgedragen aan Annita

De trapeze

Hij was de ongekroonde koning van de trapeze. Al jaren en jaren zweefde hij meerdere keren per dag hoog boven de aarde aan zijn rekstok en ving zijn partner op die vanuit de overzijde naar hem toe zweefde. Samen stonden ze na afloop daarboven en namen dankbaar de ovaties van het publiek in ontvangst.

Het was als kind al zijn droom geweest om trapezewerker te worden, maar het duurde nog jaren voor hij zijn baan als hoogspanningsmonteur bij een energiebedrijf kon verruilen voor het circus. De reden voor de verandering was zijn huidige vrouw, Anette, die hij stom toevallig, zoals het leek, was tegengekomen toen hij werd ingeroepen om een elektraklus op het circusterrein te doen. Zij was de circuskaravaan vooruit gereden om nog wat zaken te regelen en parkeerde haar auto net voor hem in de enige nog lege parkeerplek. Toen hij tegenover haar stond, voelde hij direct zijn boosheid zakken. Een zacht en warm gevoel nam bezit van hem.

Het was een ontmoeting geweest die zijn leven danig op zijn kop had gezet. Niet alleen scheidde hij van zijn eerste vrouw, maar ook had hij ervoor gekozen om hun jonge kind aan haar over te laten. Zo nu en dan zag hij zijn dochter als hun circus weer eens in de buurt was, maar dat waren geen ontmoetingen die hem energie gaven. Verder liet de manier waarop zijn leven was ingericht geen ruimte tot contact met haar. Hij had dat aspect van zijn nieuwe leven geaccepteerd als een noodzakelijke stap op weg naar realisering van zijn droom: op hoog niveau zweven en daar zijn kunsten tonen.

Toch waren er momenten dat het afzweren van zijn verleden hem parten speelde. Dan trok hij zich terug, reageerde geïrriteerd en wilde eigenlijk alleen zijn met zijn gedachten en gevoelens. Dat was lastig als ze die dag een optreden hadden, want hij was dan onzekerdererde geïrriteerder.

Anette kon moeilijk omgaan met Andres als hij in die stemming was. Enerzijds maakte het haar machteloos en boos, want zij was een levenlustige jonge vrouw die graag wilde dat het leven op haar manier verliep. Anderzijds resoneerde er in haar een diep nog onbenoemd gevoel of wellicht zelfs een verlangen. Door die tweespalt werd ook zij ontoegankelijker. Daardoor bleef hun contact op die dagen beperkt tot het elkaar aanraken hoog in de lucht.

De rituele handelingen die zo’n optreden kenmerken, kregen dan voor hen een extra dimensie, omdat ze onderdeel werden van hun emotionele terugkeer naar elkaar. Gelukkig was er het vangnet dat ver onder hen als een spinnenweb hing te wachten op het ontvangen van een misser. Dat net was geen overbodige luxe, zoals enkele keren was aangetoond. Dan was de teugkeer naar gedeelde intimiteit verder uitgesteld door de stille verwijten naar elkaar voor de slechte timing.

Toch waren er ook momenten dat ze innig verliefd geen moment uit elkaars ogen en handen waren. Ze begrepen nog steeds niet wat er met hen gebeurde levend tussen deze twee uitersten.

De jaren gingen voorbij. Hun act werd ingewikkelder, gewaagder. Er waren zelfs meerdere trapezewerkers opgenomen in hun optreden, die zo dicht langs elkaar door de lucht zweefden dat ze soms elkaars adem konden voelen onderweg. Er waren momenten dat Andres aan de overzijde Anette zag staan naast een collega en dat dat beeld hem even raakte. Tijd om het tot zich door te laten dringen was er niet, want dat betekende gevaar voor een val. En dat kon en wilde hij niet riskeren. Wel bemerkte hij dat zijn genegenheid voor Anette veranderde. Of verminderde die?

Ook bemerkte hij dat zijn droom, die hij eigenlijk al had verwezenlijkt, hem niet meer kon vervullen. Dat betekende dat hij soms roekelozer werd, minder geconcentreerd. Diverse keren greep hij Anette pas op het allerlaatste moment vast als ze op weg waren naar het contactmoment hoog onder de nok. Het publiek zag het als een onderdeel van hun act, Anette als stil verwijt, als uiting van verwijdering. Hun act was veranderd in een psychologisch spel op het scherp van de snede. Dit tot ongenoegen van de andere deelnemers aan de act die vreesden voor escalatie.

Het was vol die avond in de circustent, die opgesteld stond op een terrein niet ver van zijn vroegere woonplaats. De deelnemers aan hun act stonden scherp geconcentreerd op hun posities tegenover en onder elkaar. De directeur had met veel omhaal van woorden hun inmiddels beroemde act aangekondigd en de trommels roffelden om de spanning bij het publiek te verhogen.

Zoals zo vaak bewogen Andres en Anette naar elkaar toe. Zijn lichaam, vrij van de rekstok, zweefde naar het contact van handen en polsen. Anders dan op al de andere avonden keek Andres niet naar de plek waar hij Anette vast moest pakken, maar keek haar recht in de ogen en bleef dat doen tot hij de diepte in dook. Het publiek gaf massaal een gil, Anette zwaaide door en keek hem niet na.

Andres belandde met zijn voorkant hardhandig op het vangnet en keek vlak voor hij zijn ogen sloot door de mazen naar een kind dat op de derde rij zat. In een flits wist hij waarheen hij altijd op weg was geweest. Hij keek in de ogen van zijn dochter die naast haar moeder zat, zijn grote liefdes.