Hans Kilian

Ochtendhumeur

Soms denk ik wel eens dat alles slechts bestemd is voor de verrotting. Immers, je wordt geboren in een bloederige troep en uiteindelijk sterf je, zo mogelijk in een nog grotere zwijnenpan, om dan terecht te komen op het kerkhof, dat ze uit netheid geen "mensenvaalt" noemen. En daar tussenin is ook verrotting genoeg, zodat je je pet - als je die tenminste hebt - wel af zou moeten nemen, als je een dag tegenkomt waarop je kunt zeggen dat je gelukkig bent. Maar denk dat liever alleen maar, want als je dit hardop zegt, ben je al gauw een nihilist en een gevaarlijke extremist en zullen ze je liever mijden, zoals ze dat als het even kan mij ook zo veel mogelijk doen. Nee, liever horen ze leugens aan, hetgeen zij "iets positiefs" noemen, en lezen zij dingen waar ze "iets van kunnen meenemen".

Doch onderwijl bevuilen zij wel je nest, en trouwens ook het hunne. En verzieken zij de lucht, zodat je, als je 's ochtends denkt dat het mist, je juist de vuile smook van de fabrieken inademt, die bestemd zijn voor hun welvaart. Zo verpesten ze tevens het water, zodat je iets anders moet gebruiken, wil je niet de godganse dag een smerige smaak in je mond houden, na het tandenpoetsen alleen al. En zo verzieken ze nog veel meer.

Maar kom, de dag wenkt, en uit ervaring weet ik dat ik je vanavond weer iets heel anders te vertellen heb. Want is het juist ook niet de verwording en de verrottenis die mij zoveel werk verschaft? Ik moet niet zeuren. Laat ik mijn vermoeide gebeenderte eens strekken, mijn pij weer aantrekken, mijn vertrouwde zeis maar weer oppakken en eindelijk aan het werk gaan. Dat is immers de beste remedie tegen een slecht humeur.

N.B. Dit verhaal werd door Gedichten-Freaks bekroond als "Verhaal van de maand".