Maxim Grasky

De muur

Bijna dertig lagen rode bakstenen scheiden mijn tuin van die van de buren. De metselaar heeft ze stevig gevoegd en bekroond met nog eens een rij rechtop staande stenen. Hoog dus. Te hoog om overheen te kijken. Te hoog ook om de welgeschapen schoonheid van mijn buurmans dochter te kunnen aanschouwen.

Met frisse tegenzin heb ik ingestemd met het optrekken van die muur. Het stuit mij tegen de borst dat hij hoger is geworden dan ik wenste. Ik had al genoegen genomen met een muur waarop je op je gemak leunend de laatste roddels met je buurman doorneemt. Maar het liep anders. Ik was zo toegeeflijk geweest akkoord gegaan zijn wens om hem wat ‘privacy’ te gunnen. Naar zijn idee lopen er in mijn tuin altijd teveel mensen rond.

Vanaf het moment dat de muur er staat - vroeg in het voorjaar - ben ik genoodzaakt om naar boven te gaan, naar mijn werkkamer, om vandaar - tussen de gordijnen door - naar het erf van mijn buurman te gluren. Niet meer en niet minder. En ik doe dat graag, zeker als het heel mooi weer is. Dan ben ik namelijk een van de eersten die kennis maakt met de nieuwe badpakken van mijn buurmeisje. Die pakken worden steeds mooier en steeds kleiner. Om maar niet te spreken van het buurmeisje zelf, dat steeds groter en voller wordt.

In dichterlijke buien vergelijk ik haar met een opkomende zon, waar je ‘s ochtends vroeg naar staart tijdens het douwtrappen. Zij is het perfecte model voor een standbeeld, dat ik in mijn tuin zou wensen: een bijna Griekse schoonheid. Haar gezicht is engelachtig als op oeroude portretten van de madonna. Zij beweegt zich als een van de vrouwen van Jan Wolkers...

Maar, helaas, zij is onbereikbaar en niet in de laatste plaats omdat die muur er nu tussen staat. Ik heb een lieve vrouw en acht kinderen en ben burgemeester van ... Welke bekende politicus wil er als een oude viezerik afgeschilderd worden in de roddelbladen?