Sabine Ernst

Lentekoorts

Net als ieder jaar heb ik weer uitbundig carnaval gevierd. Weken van te voren ben ik bezig geweest een prachtig carnavalskostuum te naaien. Op carnavalsmaandag hees ik me in mijn kostuum en met een paar laatste steken met naald en draad finishte ik mijn meesterwerk. En zo trok ik in een hazenpak door feestvierend Limburg. Samen met drie vrienden van mij, die verkleed als hond, poes en kip huppelend naast me liepen. Vrolijk bespeelden we onze muziekinstumenten: trompet, dwarsfluit, viool en trommel. Vandaar dat het publiek ons de bijnaam Maastrichtse stadsmuzikanten heeft gegeven. We hadden erg veel lol. Maar terwijl op Aswoensdag hond, poes en kip weer veranderden in mensen, bleek mijn carnavalspak geen uitgang te hebben. Want ik was de rits vergeten. En mijn pak kapot snijden, geen denken aan.

Dus restte me niets anders dan op Aswoensdag als haas naar mijn werk te gaan. Bij de collega’s oogstte ik veel hilariteit, maar mijn baas was minder enthousiast.
‘In een hazenpak op kantoor, dit kan niet. Wat zullen de klanten wel denken.’
Mijn pogingen de baas te kalmeren waren helaas tevergeefs: ‘Relax, baas. We hebben al gauw Pasen. En net zoals al in september de winkels vol kerstversiering hangen, hebben wij al een paashaas. Prima reclamestunt.’
Maar zijn reactie was niet te filmen: ‘Het is juist andersom, iemand die met zijn kleding stunt, jaagt onze klanten de deur uit.’
Dus stuurde hij mij op het hazenpad.

Sindsdien zit ik zonder baan. Maar ik ben niet werkloos want ik heb een belangrijke taak. Vanaf nu is de paashaas niet meer onzichtbaar bezig. Bij de supermarkten sla ik in grote hoeveelheden eieren in. Thuis – mijn woning heb ik herbouwd tot paasei-atelier – versier ik de eitjes in de mooiste kleuren.

Zo langzamerhand raken de eieren in de supermarkten op. Dus moet ik een andere oplossing bedenken. Met een bakfiets ga ik ‘s nachts op pad en keer pas in de schemering weer terug. De kranten vermelden, dat er op de boerderijen in Gelderland ’s nachts een eierendief actief is geweest. De politie tast nog in het duister.
Inmiddels heb ik mijn hele woning volgestopt met paaseieren. Om het ruimteprobleem op te lossen heb ik een huis gekraakt. Al gauw zit het gebouw tot de nok gevuld met paaseieren. Als bij toverslag hebben de struiken in alle wijken opeens paasversiering. Het feest kan beginnen. Met een mand vol paaseieren loop ik stad en land af om mijn kleurrijke surprises te verstoppen. Wanneer mijn mand leeg is, ga ik terug naar mijn pakhuis.
De lange afstanden reis ik per trein. De conducteur komt langs en vraagt mijn kaart.
‘Maar meneer de conducteur, ik ben de paashaas.’
‘En ik ben Sinterklaas. Leuk smoesje, maar dat werkt bij mij niet.’ Hij wil nu ook mijn paspoort zien.
‘Maar meneer, ik ben de paashaas. En paashazen hebben nooit een paspoort.’
De volgende halte word ik door de spoorwegpolitie uit de trein gesleurd. Een groep kinderen op het perron begint te gillen en te huilen:
‘Ze hebben de paashaas gearresteerd. Dus zullen we geen paaseitjes krijgen.’
‘Rotsmerissen, laten jullie de paashaas met rust.’
Als een horde furiën storten zich de kinderen op de agenten. Een groep bejaarden schiet de kinderen te hulp en begint de agenten met hun krukken en paraplu’s te bewerken. ‘Kinderbeulen! De paashaas is heilig.’
Ik ben vrij en kies het hazenpad.

Opeens heeft een man in wit pak me te pakken. Wat krijgen we nou?
‘Blijft u maar rustig liggen. U fantaseert.’
Ik lig thuis in bed; een zuster heeft een koortsthermometer in handen.
‘Nog steeds 41 graden,’ merkt zij op.
De dokter zegt hierop: ‘Uw toestand is heel zorgelijk, we moeten u opnemen. U praat wartaal en u heeft heel hoge koorts.’
Terwijl twee verplegers me op een brancard tillen en naar de ambulance brengen, zie ik in mijn ooghoeken kratten en manden met paaseitjes staan. De paaseitjes, ze moeten nog worden rondgebracht en verstopt, denk ik, voordat ik zachtjes wegdommel.

(eervolle vermelding NLP 2008)