Frank Deruyck

Pervers

Paul liep in de schaduw en genoot van de koelte die uit de straatstenen straalde. De gevels van de huizen aan de linkerkant, de schaduwkant, waren als vrienden. Paul kende hen goed. “Dag gevels” dacht hij.
Hij kwam voorbij een huis dat trapeziumvormige art-déco ramen had. Voor de witte gordijnen stond een olifant in porselein, voor altijd met zijn slurf in de hoogte. De vertrouwdheid met de kleine sculptuur maakte hem onverklaarbaar rustig.
Het was 1968, een dag in augustus, de zon scheen en er was niemand op straat.
Rechts was de lange blinde muur waarachter het kerkhof lag. Op het kerkhof was een speciale afdeling voor kinderen. Dat had Paul gezien toen hij met zijn klas het graf van Lisa bezocht, het dochtertje van meester Roger. Een helblauw houten kruis. Een kwart vierkante meter aarde. De vrouw van de meester zette elke dag verse witte bloemen op het kleine graf. Al tien jaar lang.

Geen tijd nu voor zwarte gedachten.
Paul was op weg naar een verjaardagsfeest. Ronny Tortelier was twaalf geworden. Het gebeurde niet veel dat Paul werd uitgenodigd op dergelijke feestjes. Maar met Ronny had hij een goede relatie opgebouwd. Ze hadden het op school altijd over The Beatles. Ronny kon al hun bekende nummers zingen. Soms zongen zij in duet: She loves you yeah yeah yeah.

Ronny woonde in een groot huis in een donkere straat vlakbij het ziekenhuis. Naast het huis was een privé weg die naar een site met autoboxen leidde. Via die binnenweg kon je in de tuin komen van het gezin Tortelier.
Toen Paul eraan kwam zag hij vader Tortelier die de bloemen water gaf. Wat opviel was zijn spierwitte haar en zijn dikke ronde buik. Hij lachte Paul vriendelijk toe. Paul vond dat hij meer op een opa leek dan op een vader.
“Ze zitten allemaal op de zolder”, zei vader Tortelier en hij wees met zijn gieter naar de open achterdeur. “Ga jij maar naar binnen en de trap op, je komt er vanzelf.”
In het huis hing een zure geur. Een landerig meisje van een jaar of zestien met lange blote benen lag op een groezelige bank die midden in de keuken stond. Ze lakte haar teennagels helrood. Ze glimlachte naar hem en deed rustig verder.
Paul hoopte dat zij het bonzen van zijn hart niet kon horen. Hij vermoedde dat zij Anja was, een van de oudere zussen van Ronny.
Ronny had alleen maar zussen. Paul kon ze niet uit elkaar houden.
Terwijl hij zo liep te dromen, ging hij de trap op. Hij liep tegen Christa aan, die net naar beneden kwam.
“Oei, sorry!” stamelde hij.
Het meisje was door de botsing haar bril verloren. Maar Paul had hem net op tijd kunnen opvangen.
“Hier is je bril. Heb ik je geen pijn gedaan?”
“Een beetje”.
Zij was een kop kleiner en had frisse lichtblauwe ogen. Haar kortgeknipte haren waren een witte vlek in de donkere hall. Haar brillenglazen waren perfect rond en met zilver omrand. Haar adem rook naar peperkoek en koffie.
“Maar het is niet erg” en snel liep ze langs hem heen naar buiten.
De geur van Franse tabak kwam de gang in gedreven. Die geur werd gevolgd door Ronny die met een voor zijn leeftijd zware bas naar beneden riep:
“Paul kerel, daar ben je! Kom maar naar boven!” Hij rookte een Gauloise zonder filter, die hij uitdagend in zijn mondhoek liet bungelen. Vanaf vandaag mocht hij officieel roken van zijn vader.
Paul was nog in de war door de botsing met Christa.
“Wie was dat?”
“Dat was Christa, mijn jongere zus”, zei Ronny terwijl hij diep inhaleerde “Ze is gek."Je moet niet op haar letten. Zij is nog een kind, ze is nog geen elf.”
“Zij is mooi”
“Zever niet en kom naar mijn vliegtuigen kijken.”
“Is zij straks ook op het feest?”
“Natuurlijk. Wat vind je van mijn Spitfire?”
Paul bewonderde de replica. Het vliegtuig was wel een halve meter lang en bijzonder fijn afgewerkt. Het hing met nylontouwtjes aan de zoldering vast.
“Twee maanden aan gewerkt. Hier pak een Gauloise.”
Ze rookten. Paul trachtte te inhaleren. Hij hoestte. Die Franse sigaretten waren heel sterk.
De zolder, waar een drukkende warmte heerste, hing overigens vol modelvliegtuigjes. Langs de muren stonden banken met rode pluche kussens. Twee identieke meisjes zaten op een bank en lazen Robbedoes. Ze riepen samen “hoi!” en ze lazen verder.
“De tweeling”, zei Ronny verontschuldigend.
“Kom we gaan naar beneden. Ik heb een toneelstuk geschreven. Ik ga het spelen in de poppenkast. Mee komen jullie! Ik heb publiek nodig”
Maar de zussen maakten geen aanstalten tot rechtstaan.

In de keuken was de moeder van Ronny pannenkoeken aan het bakken. Zij was lang en mager en droeg een kostbare jurk met gele en rode bloemen. Zij deed Paul denken aan een mevrouw die hij in een stille film had gezien.
Zij streelde Paul’s wang.
“En jij bent zeker Paul?”
“Ja mevrouw” Zij lachte maar haar ogen stonden waterachtig.
“Straks mogen jullie pannenkoeken eten met bruine suiker!”
“Kom, we gaan naar de garage”, zei Ronny die niet van die flauwiteiten hield “help je nog wat stoelen versjouwen?”

Tijdens de voorstelling was het beklemmend warm. Paul zat tussen Christa en de tweelingzussen. Voor hem zaten mijnheer en mevrouw en Anja. Er waren nog andere meisjes komen opdagen. Die hadden Paul allemaal straal genegeerd.
Ronny ging woest tekeer. Het was een koningsdrama. Richard Leeuwenhart tegen de usurpator, die gespeeld werd door de pop Jan Klaassen. Er werd veel in geschreeuwd en er kwam ook een ontvoerde prinses aan te pas. Paul was teveel afgeleid door de aanwezigheid van Christa om het stuk te kunnen volgen. Hij had zijn hand even op de hare gelegd en zij had het laten gebeuren. Zij was daarbij wel strak voor zich uit blijven staren. Ondanks de warmte hield het publiek de voorstelling vol, tot het dramatische einde. Alle poppen vonden de dood.

Daarna moest iedereen aan tafel komen. Twee enorme stapels pannenkoeken waren op tafel gezet. Er werd zwarte koffie gedronken uit soepkoppen.
Paul voelde zich opgenomen tussen de kakelende zussen. Hoe anders was het hier dan bij hem thuis, waar alles altijd strak en geordend verliep.
Vader en moeder zaten samen met hun kinderen aan tafel en genoten mee van het verjaardagspartijtje. Christa zat op de schoot van haar vader, die een papieren feesthoedje had opgezet. Iedereen praatte door elkaar. Uit de radio klonken The Rolling Stones. Het was lekker opzwepende muziek.
Na het eten hielp Paul met afruimen. Terwijl hij de bordjes op het aanrecht plaatste legde de moeder van Ronny haar hand op zijn hoofd. Zij streelde zachtjes door zijn piekhaar.
“Je bent een lieve jongen” zuchtte ze. Paul zag tranen op haar wang. Hij voelde een grote schaamte en vluchtte uit de keuken naar de tuin.
Christa zat op de schommel en neuriede het liedje van de Stones dat zij voordien op de radio hadden gehoord.
“Waar is Ronny?”
Ze keek niet naar hem toen ze zei,
“Papa heeft hem met de fiets om sigaretten gestuurd. Lang zal hij niet weg zijn.”
Zij verliet de schommel en ging in de richting van het terrein met de autoboxen.
Paul huppelde haar achterna.
“Hebben jullie ook een auto?” zei Paul om de conversatie op gang te brengen.
“Een hele mooie. Wij hebben een witte DS.”
“Waar staat hij?”
“Kom maar mee.”
Helemaal op het einde van het terrein opende Christa een poort, waarvan de lichtgroene verf danig bladderde.
Het was donker en koel in de ruime box, waar wel twee auto’s in konden.
“Het is geen DS, het is een Citroen ID”, zei Paul toen hij de wagen zag.
“Het is een DS”, zei Christa. “Kom we gaan zitten.”
Paul zag aan alle details dat de auto een ID was, maar hij liet het erbij.
Hij ging achter het stuur zitten en deed het geluid van de motor na. Christa zat naast hem, met op haar schoot de handtas, die zij op de achterbank had gevonden.
“Ik kan al auto rijden”, snoefde Paul.
“Leugenaar”
Het was niet gelogen. Paul ging maar liever niet in de clinch. Christa was trouwens niet snel van haar standpunt te brengen, dat hoefde niemand hem te vertellen.
Hij voelde het zweet onder zijn billen op de plakkerige kunstlederen stoelen van de auto.
Ze deden verder alsof ze auto reden.
“Pas op,” riep Christa “het licht sprong op rood!”
Paul deed het geluid van piepende remmen na en gaf een ruk aan het stuur. Dat viel in goede aarde. Christa lachte luid. Het was de eerste keer dat hij haar zag lachen. Ze werd er nog duizend keer mooier door.
“Ik ga hier parkeren”, zei Paul en hij duwde op de parkeerrem.
“En nu?” zei Christa.
Paul boog zich voorover en zoende haar op de mond. Tot zijn verbazing spartelde zij niet tegen. Zij drukte hem hard tegen zich aan. De kus duurde heel lang. Een reusachtige energiestoot overspoelde zijn lichaam. Daarna voelde Paul zich erg duizelig. Zijn stem klonk schor.
“Het was een mooie kus, van wie heb je dat geleerd?”
“Bemoei je met je eigen zaken!” zei Christa. “We zijn er. Bedankt mijnheer en tot ziens” en zonder overgang stapte zij uit. Zij gooide het portier dicht en rende terug naar de tuin.
De zon was inmiddels oranje geworden en lange schaduwen lagen over het grint. Paul sloot de groene poort achter zich. Luide stemmen kwamen uit de richting van het huis. Hij hoorde de stem van vader Tortelier. Het was duidelijk dat hij ruzie had met mevrouw. Ronny kwam net het terrein opgefietst met het pakje Gauloise in zijn linkerhand.
Het geschreeuw uit de woning hield niet op. “We kunnen nu maar beter niet naar binnen gaan.” zei Ronny.
“Ik moet naar huis” zei Paul.
“Dan loop ik een eindje met je op.”
Ze namen een omweg en kwamen voorbij de spoorwegbrug. Ze gingen zitten tegen het talud in het gras dat nog warm was. Ronny opende het verse pakje Gauloises. Ze staken op en keken naar de rooksliertjes.
“Waarom maken je ouders ruzie?”
Ronny haalde zijn schouders op en inhaleerde diep.
“Weet je het?”
“Mijn moeder is heel kwaad op mijn vader.”
“Waarom?”
“Het moet iets met Christa zijn. Ik mag het niet weten.”
“Uw zus kan goed zoenen.”
“Ja ja.”
“Ik zie haar graag.”
“Ja ja.”
“Wil je haar dat eens zeggen?”
“Ok.”
Ze namen afscheid. Paul kreeg nog een Gauloise voor ’s avonds.

Het werd een lastige week. Paul dacht de hele tijd aan Christa en aan die ene zoen. De volgende zaterdagochtend fietste hij naar het huis van Ronny. Het was nog vroeg. De dauwdruppels zaten nog op het gras in de bermen.
Op het terrein met de autoboxen zag hij haar: zij reed op een kleine meisjesfiets. Toen zij hem zag, maakte ze rechtsomkeer en fietste heel hard in de richting van de spoorweg. Paul deed zijn best om haar in te halen, wat hem tenslotte lukte.
“He, Christa, wacht op mij!” riep hij, buiten adem.
Ze stopte en draaide haar hoofd naar hem toe.
“Wat moet je?”
“Gaan we nog eens zoenen?”
“Laat mij met rust! Je bent pervers!” schreeuwde ze en ze fietste van hem weg, met al haar kracht.
“Maar ik zie je graag!” riep hij nog.
Hij bleef verlamd achter.
Op de weg naar huis hoorde hij voortdurend de echo van het woord pervers.
Hij nam zich voor het woord thuis in een verklarend woordenboek op te zoeken.
Maar toen kwam hij toevallig zijn vriend Erik tegen. Hij had twee Amerikaanse sigaretten gestolen uit het pakje van zijn vader. Zij rookten ze op achter de struiken aan de brug.

Daarna fietste hij weer verder huiswaarts. Aan het kerkhof zag hij de vrouw van meester Roger die net uit de poort kwam. Zij keek bedroefd. Hij wuifde naar haar en ze glimlachte even.

Het woord “pervers” zocht hij niet meer op.