Jan Bontje

Brielle in Frankrijk

Het was onze beurt voor de boodschappen. Een week vakantie in een grote oude boerderij midden in Frankrijk is hartstikke leuk, maar je moet wel zeven kilometer rijden voor de dagelijkse hap. Met zijn drieën reden we naar Bonny sur Loire waar uiteraard zo’n typische supermarché de idylle van een ‘hemel op aarde’ verstoort. Eerlijk gezegd is zo’n architectonisch mormel wél zo makkelijk, want je kunt er echt álles kopen; vooral wat je als tijdelijke god in Frankrijk beslist niet nodig hebt. Omdat koken poëzie is en mijn eega en zwager deze heerlijke kunst voortreffelijk beheersen, belandden al gauw alle ingrediënten voor een heerlijk avondmaal in de winkelwagen. Mijn aandacht werd uiteraard af en toe afgeleid door andersoortige artikelen.

Plotseling hoorden we in onvervalst Nederlands de stem van een mevrouw die kennelijk haar moedertaal had herkend. Ze maakte dit duidelijk met de opmerking ‘Je komt ze ook overal tegen!’ In dergelijke gevallen is mijn ongecontroleerde reactie er een van voorzichtigheid en afstand bewaren (wat zou Pavlov hiervan zeggen?) Binnen een fractie van een seconde verandert dat en kijken we elkaar aan met een blik die het volgende samenvat: ‘godzijdank het is vakantie en we zijn een paar weken ver van huis, maar het is tóch leuk een (lees: één) landgenoot te ontmoeten.’ De nog steeds onbekende dame keek mijn vrouw en mij heel vriendelijk maar toch ook wel erg onderzoekend aan. Haar blik verraadde dat zij steeds sterker geloofde ons toch écht te herkennen. Dat bevestigde zij enigszins overbodig met de in zulke situaties gebruikelijke woorden ‘Ik ken u ergens van…’. We konden haar raderwerk bijna horen. ‘Komt u uit de omgeving van Hellevoetsluis?’ ‘Nee, uit Spijkenisse.’ Geen doorbraak. Zoals wel vaker maakte mijn vrouw de gulden middenweg vrij voor de oplossing van het nu op aardrijkskunde lijkende vraagstuk. ‘Misschien kent u ons van Brielle, van het Literair Café?’ De glimlach veranderde in no time in een brede blijde lach die werd begeleid door de opmerking ‘Ja, Hanny van der Lecq!’ Mijn zwager uit de Haarlemmermeer, die het hele gebeuren toch al niet kon plaatsen, hield op gepaste wijze afstand nu Voorne-Puttenaren elkaar hadden gevonden. Op drie gezichten verscheen een stralende, bevrijdende lach. Inderdaad, dáár had ze mij zien optreden! In Brielle! Bij Polder || Poëzie! Wat volgde laat zich niet raden. Zij was op weg terug naar Holland terwijl wij nog twee weken voor de Franse boeg hadden. Zo kon het gebeuren dat na onze thuiskomst genoemde Hanny van der Lecq het gelekte nieuws al had vernomen voor wij het in geuren en kleuren konden vertellen.

Een paar dagen later, toen ook wij het land van de kikkers weer hadden verruild voor ons eigen kikkerlandje, kwamen we Nel, want zo bleek de passerende mevrouw te heten, opnieuw tegen. Op de fluisterboot. In Spijkenisse. De wereld is echt een ‘dorp’ geworden.