1

Zij droomde wel eens van mij en ik elke nacht van haar.
Hoe ik daar achter kwam? Nou, gewoon tijdens een personeels- feestje. Ik bedoel natuurlijk: dat zij ook van mij droomde. Dat ik van haar droomde, wist ikzelf uiteraard al eerder. Ik schrok soms midden in de nacht wakker met een stijve en geneerde me daar dan voor in het donker. Bij mijn vrouw moest ik daar niet mee komen aanzetten: die vond de laatste jaren één zaterdagavond per maand eigenlijk al wat te veel.

Ze flapte het er tijdens de afscheidsreceptie van Harmsen gewoon uit. Wel pas na een paar martini's. Ik slempte eerst nog maar eens aan mijn tot jus d'orange bevorderde sinaasappelsap en deed of ik het heel gewoon vond."O, ja? Nou ik ook wel eens van jou, hoor."
Het was eruit. Ik had ik er maanden mee rond gelopen, zonder te weten wat ermee te doen. Moest ik gevolgd geven aan mijn verlangen? Ik vond haar overdag trouwens veel minder aantrekkelijk dan wanneer ik sliep.
"Zo, dan staan we eigenlijk gelijk."
Ik vond het in dit verband maar een rare opmerking. Ik nam haar nog maar eens op. Ze zat veel te dik onder de make-up, waarschijnlijk in een poging haar jeugd nog wat op te rekken. De jurk die ze voor deze speciale gelegenheid aan had, stond haar van geen kanten. Maar toegegeven, haar benen mochten er zijn en ook haar decolleté was nadrukkelijk aanwezig. Zij onderging mijn blik geamuseerd.
"Nou moet je me eigenlijk proberen te versieren, gekkie," lispelde ze half in mijn oor, nadat ze wat dichterbij geschoven was.
Ik zat ineens toch wat minder prettig en kreeg een kleur. Ze zag het en kirde: "O, wat schattig. Ik hou van rijpere mannen die nog kunnen blozen!"
Ik raakte een beetje verstoord. Ik wilde tegenwerpen dat ik toch echt nog niet zo oud was, maar in plaats daarvan merkte ik op dat we beiden toch getrouwd waren. Met mijn hoofd gebaarde ik in de richting van onze echtgezellen, die aan de andere kant van de zaal toevallig net met elkaar in gesprek waren. Zij lachte net iets te luid.
"En feestvarken Harmsen dan?"
"Hoezo?" Ik wist echt niet wat ze bedoelde.
"Weet je dat dan niet? Goh zeg, dat weet toch iedereen."
"Wat weet iedereen?"
"Dat ie het al jaren met de bonenstaak doet."
"Met juffrouw Boonstra?!" Daar keek ik toch van op. Boonstra was de cheffin verkoop.Dat ze ook wel de bonenstaak werd genoemd vanwege haar nog niet eens schriel te noemen gestalte, wist ik wel. Maar dat zij en Harmsen....

Trudy bemerkte mijn verbazing.
"Gut, ik weet er nog veel meer hier die het met elkaar doen. Neem nou de grote baas zelf, die doet het vast met Jansje, dat nieuwe meisje. Met z'n vorige secretaresse deed ie het namelijk ook, maar die is sinds kort getrouwd, en staat nou bij haar man in de slijterij. En directeur Kieft heeft natuurlijk nog wel zo zijn behoeftes. Dan heb je natuurlijk Kira, die is nu met Wim Kranenburg, die vertegenwoordiger van Santen N.V., weet je wel. Maar daarvoor deed ze het met Henk, onze trouwe magazijnmedewerker, die pas nog zo'n mooi lintje heeft gehad, al denk ik niet daarvoor. En dan is er Bea uiteraard nog, die is nu even met Arend, want die is sinds kort van zijn vrouw af. Maar ja, met wie heeft ze het eigenlijk niet gedaan?"
Zij ging nog even zo door. Mijn toenemende verbazing moet haar kostelijk vermaakt hebben. Vooral de door haar naar voren gebrachte onverwachte combinaties verbijsterden mij. Of zou ze alleen maar wat al zeer onder invloed zijn?
"Allemachtig, ik dacht dat ik op een kantoor werkte, maar het blijkt een seksclub te zijn," kon ik niet nalaten op te merken.
Ze lachte nu echt te hard en meerdere aanwezigen keken in onze richting. Mijn vrouw gelukkig niet, die was veel te druk in gesprek gewikkeld. Die Barend moest minstens zo onderhoudend zijn als zijn vrouw Trudy.
"Oeps," deed Trudy ineens. Een scheut martini zat op mijn broekspijp. Ik pakte mijn zakdoek om mijn broek af te vegen.
"Sorry. Laat mij dat maar even doen. Tenslotte is het mijn schuld."
Ze nam de zakdoek van mij over en depte de vlek. Hoewel het vocht een eindje uit de buurt terecht was gekomen, nam ze razendsnel ook even mijn kruis mee.
"Droom maar fijn verder," fluisterde ze nog, voordat ze zich uit de voeten maakte.
Ik wilde haar nog mijn zakdoek terugvragen, maar bedacht me. Kieft was mijn richting opgekomen en begon mij joviaal te hand te schudden. Tijd om het eens in ongedwongen sfeer over de mij al tijden toegezegde promotie te hebben.

2

Trudy verscheen maandag niet op kantoor, ze was ziek. Zouden die martini's dan misschien toch te slecht gevallen zijn? Ik merkte tot mijn eigen verbazing dat ik teleurgesteld was. Ik was chagrijnig. Het weekend was niet wat je noemt je dat geweest. Allereerst had Maaike mij voorgerekend dat het nog maar drie weken geleden was dat we het gedaan hadden. Toen ik daar geen genoegen mee had willen nemen, had ze mij geadviseerd hem dan maar tussen de deur te stoppen. Dat had ik niet gedaan, wel had ik de deur van de slaapkamer akelig hard laten knallen, voordat ik naar de logeerkamer was vertrokken. Verder was Menno door de politie thuis afgeleverd, omdat hij met een paar maten zijn avondje uit wat meer vorm had willen geven door een tramhuisje te verbouwen. Een bejaarde die daar bezwaar tegen had gemaakt, was tegen een paar beuken opgelopen.

Nadat ik hem met behulp van mijn handen mijn mening ook had gegeven, wilde hij voor de rest van het weekeinde zijn kamer niet meer uitkomen voordat die ouwe lul, zoals hij mij noemde, zijn excuses had aangeboden. Maaike had mij nota bene onder druk gezet dit nog te doen ook. Hierop had ik haar toegevoegd dat, als zij dat werkelijk wilde, ze eerst maar weer eens een beetje moest leren neuken. Dit betekende het einde van de fruitschaal. Alsof dit allemaal nog niet genoeg was, had Sandra ons meegedeeld dat zij na haar eindexamen niet van plan was te gaan studeren, omdat zij en haar vriend Peter eerst een wereldreis wensten te maken. Toen Maaike en ik daar bezwaar tegen hadden aangetekend, deelde zij ons mee dat ze met dergelijke zeikerds niets meer te maken wilde hebben. Zij was bij een vriendin gaan slapen. Pas zondagavond waren de kinderen weer boven water gekomen, maar Maaike lag toen allang met migraine op bed.

Ik was maandag dus wat humeurig. Terecht dacht ik zo, en ik vond het jammer dat Trudy er niet was. Ik knapte pas wat op toen ik 's middags van Kieft te horen kreeg dat mijn promotie nu eindelijk rond was. Afdelingschef, het klinkt niet onaardig, al zeg ik het zelf. Belast met de publiciteit. Public relation manager heet dat in onze veramerikaanste wereld tegenwoordig, want anders zou iemand zich eens minder kunnen voelen. Men had uiteindelijk toch maar voor mij gekozen en niet voor Arend de Wit, omdat ik zo betrouwbaar overkwam en dat paste goed bij het recent geconceptieerde imago van ons bedrijf. Hij hield nog een enthousiaste uiteenzetting over de te verwachten uitbreiding van onze onderneming en ik veinsde op degelijke wijze belangstelling. Je bent de nieuwe chef publiciteit, of je bent dat niet.

Maaike vatte haar waardering samen in het zinnetje "Het werd tijd ook". Die avond keken we zowaar weer eens met zijn allen naar de televisie. Het was een programma waarin zelfbenoemde artiesten eigengemaakte teksten zongen op bestaande schlagers onder leiding van een olijke presentator die ons keer op keer verzekerde hoe fantastisch dit allemaal was. Sandra stelde ons ervan op de hoogte dat zij haar wereldreis nog even uitstelde omdat (zoals ze het formuleerde) het momenteel wat minder ging met haar relatie. Zelfs Menno deed zowaar even zijn mond open. Wat hij zei was niet te verstaan, maar ik beloonde hem door op te merken dat ik mij het afgelopen weekeinde misschien toch wat te onbeheerst had getoond. Hij mompelde iets wat met enige goede wil opgevat kon worden als een schuldbekentenis van zijn kant. In ieder geval overwoog hij aanstaande zaterdag toch maar iets anders gaan doen. Maaike zegde toe haar vader te vragen om als oud-politieman een goed woordje voor hem te doen op het bureau.

Zo werd het toch nog gezellig, hoewel dat wellicht een wat te groot woord is. Voor het eerst sinds jaren kreeg ik zowaar zoiets als een familiegevoel. Ik moest terugdenken aan de tijd dat het gezin nog de hoeksteen van de samenleving was, toen iedereen nog afstemde op de Familie Doorsnee en menigeen de verwikkelingen in Pension Hommeles de volgende dag kon navertellen op school en kantoor. Hoeveel rijker was het gezinsleven destijds niet geweest....Dat ik mijzelf daaronder toentertijd niet altijd even gelukkig had gevoeld, kon ik nu even niet gebruiken. Maaike toonde zich in bed dankbaar voor mijn begrijpende houding. Er was zowaar even tijd voor een snelle wip. Zij was blijkbaar zo tevreden dat ze zelfs weer eens deed of zij zelf ook klaarkwam.
Die nacht kreeg ik geen natte droom van Trudy, maar zonk weg in droom waarin mijn opa en oma een rol speelden. Ik logeerde weer bij hen in Zutphen en werd tenslotte wakker van het klaterende geluid van regen die op het zinken dak van mijn logeerkamertje viel, al bleek dat geluid van Maaike afkomstig te zijn te zijn, die net op de w.c. zat.

3

Op kantoor was Trudy er weer. Zij lonkte nu echter niet meer naar mij. Zoals gebruikelijk was ze zwaar opgemaakt, nog meer dan gewoonlijk leek mij toe. Bovendien was zij getooid met een donkere bril, die ze de hele dag ophield. Zij leek mij te mijden en ik vroeg daarom maar aan een collegaatje van haar of er iets met haar was. Die wist weinig meer dan dat ze gezegd had dat ze een oogontsteking had opgelopen. Pas de volgende dag zag ik in de buurt van het kopieerapparaat kans haar aan te spreken. De zonnebril had ze niet meer op, rond haar bruine ogen was nog wat slecht weggeschminkt blauw te zien, dat weinig met een oogontsteking van doen leek te hebben. Ik wees ernaar en vroeg hoe dat kwam.
"O, gewoon gevallen. Weet je dat ik eigenlijk helemaal niet zo goed tegen drank kan?"
"Denk je nu echt dat ik gek ben? Dat kan heus niet alleen daarvan zijn gekomen."
Zij verdween schielijk weer achter haar werktafel. Ik observeerde haar die dag zo af en toe. Het leek of ze, elke keer als ik naar haar keek, haar hoofd juist weg draaide. Vlak voordat het tijd werd om weer op huis af te gaan, vond ik een briefje op mijn bureau."Kom naar de parkeergarage.T." stond erop.

Bij de garage zag ik Trudy nergens en ik liep dan ook maar door naar mijn auto. Ik deed juist de sleutel in het contactslot, toen ze als uit het niets opdoemde en bij me in de wagen schoof. Zij wist blijkbaar precies wat voor merk ik reed.
"Nou, rij je nog?"
Ik startte de wagen en reed op goed geluk de stad in. Zij maakte een schichtige indruk en keek voortdurend om zich heen.
"Is er wat?" vroeg ik dan ook.
"Dat kan ik beter aan jou vragen."
"Hoezo?"
"Nou, jij wilde toch wat."
"Hoe bedoel je?"
"Je wilt me toch niet vertellen dat je zomaar de hele tijd naar me zat te staren. Of wel soms?"
Ik zweeg. Ik stopte bij een mij onbekend café-restaurant. Na wat zoeken naar parkeerruimte gingen we naar binnen. Zij leek voortdurend op haar hoede. Ik bestelde voor mijzelf een alcoholvrij pilsje en zij sloot zich daarbij aan.
"Ben je soms bang?" vroeg ik haar, nog voor de ober de consumpties voor ons neergezet had.
"Niet voor jou, als je dat soms mocht denken," was haar wat raadselachtige antwoord. Of was dit weer een uiting van haar mij inmiddels welbekende sarcasme?
Ik rekende gewoontegetrouw meteen af. Pas na een paar slokken kwam ze wat los.
"Het is Barend. De lul. Hij had weer eens last van losse handjes."
"Slaat ie je dan wel eens vaker?"
"Nee, maar de eerste keer was het ook niet. Eigenlijk is het pas sinds..."
Zij zweeg. Vergiste ik mij, of welden er tranen in haar ogen?
Het werd niet duidelijk want ze spoedde zich snel naar achteren.

Ik staarde wat treurig naar het groene kleedje voor mij. Wat ik ook verwacht had, niet dat ik ongevraagd betrokken zou worden in een huwelijksdrama. Ik had daar eigenlijk ook weinig zin in. Liever had ik althans iets van mijn dromen gerealiseerd willen zien. Of was dat misschien toch ook weer niet het geval? Ik constateerde dat ik in feite een lul was. Zo'n gladjakker van een p.r.-figuur, zo'n type waar ik toen ik jong was een hekel aan had. En nu zat ik het hier min of meer aan te leggen met de vrouw van een ander. Maar plotseling opstappen zat er natuurlijk niet in.

Trudy kwam geheel opgepoetst en weer redelijk vrolijk terug. Zonder langer te dralen openbaarde zij mij de historie van haar liefdesleven, de saillante details bleven mij gelukkig bespaard. Zij was natuurlijk veel te jong getrouwd. Het liefst had ze meteen kinderen willen hebben, maar Barend voelde daar weinig voor. Jong en dom was ze geweest. Toch waren de eerste jaren goed verlopen, totdat ze merkte dat Barend haar bedroog. En niet zo'n beetje ook. Zij was er allengs achter gekomen dat hij alles pakte wat los en vast zat. Zelfs haar eigen zuster had ie gepakt. Zij had eerst gedacht dat er iets aan haar mankeerde, dat ze hem als vrouw niet geven kon waar hij recht op had. Depressief was ze ervan geweest, ze had nog een tijd bij het RIAGG gelopen. Alleen, want Barend zag niet in wat hij daar te zoeken had."Alle mannen gaan vreemd," was alles wat hij erover op te merken had."Het hoort gewoon bij ons, vrouwen zijn nu eenmaal anders."

Zij had hem in haar wanhoop uiteindelijk zelfs voorgesteld dan maar aan partnerruil te gaan doen, dan kon ze het tenminste een beetje in de gaten houden. Dat was echter aan het verkeerde adres gericht."De eerste de beste kerel die aan je zit, ram ik in zo in mekaar." Nadat hij tijdens een vakantie opzichtig een meid had zitten versieren, had ze wraak genomen. Zij had zich laten nemen door een Spanjaard, waarbij zij zich uiteraard had laten betrappen. Barend had zich aan zijn woord gehouden en had de jongen flink toegetakeld. Waar hij niet op gerekend had, was dat deze terugkwam met een paar vrienden. Hun vakantie was voor hem in het ziekenhuis geëindigd. Ze waren door de ANWB teruggevlogen, omdat hij niet meer kon autorijden."De volgende keer ram ik jou in elkaar", had hij daarna beloofd. Hij hield haar sindsdien voortdurend in de gaten, ze hoefde maar een beetje te flirten of het was al mis. Toch was ze na die tijd nog een paar keer vreemd gegaan. En flirten deed volop, al was het alleen maar om hem te pesten.
"Nou weet je het wel zo ongeveer, de rest kun je er zelf wel bij verzinnen."

Ik was wat onrustig geworden van haar verhaal. Ik kon niet nalaten de straat in te kijken of er iemand was die ons kende. Trudy zag het en lachte een beetje honend.
"Maak je maar niet ongerust, hij wordt alleen gewelddadig als hij dronken is. En dan kun je hem haast met één vinger omduwen. Vrijdag heb ik hem beter geraakt dan hij mij."
Ik zweeg een hele poos. Het bier smaakte niet. Ik bestelde voor zowel mijzelf als voor Trudy een echt pilsje.
"Waarom ga je niet van hem af?"
"Daar denk ik soms heus wel eens aan. Maar ja, er zijn al zoveel gescheiden mensen. Alsof dat zo leuk is."
Ik merkte op dat ikzelf inmiddels ook voor de tweede keer getrouwd was.
"Dat weet ik."
Ik begreep dat er op kantoor nog meer geouwehoerd werd, dan ik gedacht had.
"Dus je flirtte vorige week alleen maar een beetje met me om je man te sarren?" vroeg ik na een tijdje.
Zij aarzelde. Even leek ze op het lieve, verlegen meisje dat ze wellicht ooit geweest was. Zij keek althans van mij weg en staarde naar een verte die ik niet kende.
"Een beetje wel misschien. Maar toch ook weer niet."
Dit begreep ik niet en ik zei daarom: "Verklaar je nader."
"Ik vind je eigenlijk best leuk. In ieder geval vergeleken met de andere mannen op kantoor....
Ik voelde dat ik zowaar weer een kleur kreeg. Dit keer echter viel het Trudy niet op.
... maar daar ging het niet om. Ik wou je eigenlijk wat vertellen."
"Wat dan?"
Zij nam mij met haar grote ogen even op."Tja, ik weet niet of ik het je vertellen moet. Het is toch een beetje moeilijker dan ik dacht. Weet je, Douwe..."

Zij verviel weer in een hartgrondig zwijgen en dook weg in haar glas. Door mijn blik probeerde ik wat druk op haar uit te oefenen. Bij sommige van mijn klanten, waar soms trage beslissers tussen zitten, werkte het vaak. Door een half vragende, half gebiedende houding aan te nemen, hielp ik hen over het dode punt heen. Alleen Maaike hield er niet van."Laat die kantoorblik van je maar liever op je werk achter," zei ze dan. Ook bij Trudy had het effect.
"Ik wou dat ik het zeker wist, maar ik denk dat Barend ook iets met je vrouw heeft." Het kwam er wat timide uit.
Veel te hard zette ik mijn bierglas op het tafeltje. Een sloot bier kletste in Trudy's schoot. Ik verontschuldigde mij automatisch en greep al in mijn zak.
"Geeft niet. Geeft echt niet, hoor."
Trudy viste uit haar tasje mijn zakdoek op. Zij had hem keurig gewassen en gestreken. Voorzichtig veegde ze het ergste nat van haar rok.
"Zo, dan staan we nu weer quitte." Zij lachte schalks.

Ik lachte in het geheel niet. Ik was nog lang niet over de schok heen."Hoe kom je erbij te denken dat die man jou, die eh Barend, een verhouding met Maaike heeft?"
"O, heet ze zo. Nou, omdat ie de vorige keer, weet je wel, bij het uitreiken van die lintjes, ook al om haar heen draaide."
"Is dat alles? Dat is me toen trouwens niet opgevallen."
"Er valt jou geloof ik wel meer eens iets niet op. Weet je dat Kira ook dol op je is?"
Korzelig haalde ik mijn schouder op. Kira was een onooglijk en vooral dommig wezen, dat op kantoor dienst deed als hotemetoot en - althans volgens Trudy - zelfs als prikkelpop. Haar belangstelling beschouwde ik niet als een compliment, eerder als een slechts teken. Een socialistisch politicus ziet het ook niet als een succes als hij door De Telegraaf geprezen wordt.
"Hoezo: ook?"
Trudy reageerde niet op mijn vraag."Er was nog wat anders..."
Nu moest ze toch even goed nadenken. Zij keek peinzend naar buiten, waar kleine regendruppels zich langzaam meester maakten van de trottoirtegels. Gevoel voor drama had ze zeker. "O ja, hij weet ook precies waar je woont. En dat heeft ie niet van mij. Ik weet niet meer wanneer dat ter sprake kwam. En er was nog iets, maar dat weet ik nu niet meer. Bovendien weet ik hoe hij is."
Voor haar was dit laatste doorslaggevend. Voor mij niet, maar zij was er wel in geslaagd twijfel te zaaien over de trouw van mijn vrouw. Ik maakte snel een einde aan ons rendez-vous en zette Trudy bij haar huis af. Wel wat uit de buurt, want er werd volgens haar flink geroddeld in de straat. Ik bedacht op weg naar huis dat ze misschien gewoon een beetje paranoïde was, of op z'n minst wat hysterisch. Dit nam mijn onrust echter niet weg.

4

De weken die volgden gingen hun gewone gang, althans thuis.
Ik bekeek ik het gedrag van mijn vrouw nu weliswaar anders, maar ik kon niets ontdekken wat op overspel duidde. Zij leeft al jaren met de kinderen in haar eigen wereldje en haar buitenshuiselijke activiteiten zijn niet bijzonder. Alleen haar grote belangstelling voor Oost-Europese muziek en het daarbij behorende, onvermijdelijke volksdansen vallen uit de toon.
Aan volksmuziek, van welke aard dan ook, heb ik een godsgruwelijke hekel. Ik vind het dus allang best dat zij deze afwijking elke dinsdagavond uitleeft in het buurthuis. Eén keer ben ik uit genegenheid, of noem het beleefdheid, samen met de kinderen naar een uitvoering van haar dansgroep geweest. Sandra vond het onwijs gave wereldmuziek, maar Menno net als ik zwaar klote. Die draaide, voordat hij overgestapte op die hiphop-herrie, dan ook graag mijn ouwe rockers.

Ik volgde Maaike op een dinsdagavond stiekem naar het buurthuis en beloerde het gezelschap, dat overigens vooral uit vrouwen bestond. Het ging er enthousiast aan toe, maar ene Barend kon ik niet ontdekken. Ik constateerde bitter dat zij hier waarschijnlijk haar seksuele gevoelens sublimeerde. Meer tijd om aandacht te besteden aan haar eventuele overspel had ik niet. Ik moest mij zo goed mogelijk concentreren op mijn nieuwe functie, die nogal wat zakelijke dineetjes en bijkomende werkbesprekingen met zich meebracht. Trudy was vaak bij zo'n transactie om te notuleren en kon dan als gastvrouw ook haar charmes inbrengen. Zij ontfermde zich dan in zo'n motel meermaals wel heel duidelijk over een relatie. Zoals ook internationaal is aangetoond, leidde zo'n contact dan meestal tot een overeenkomst.

Het werd mij op een gegeven moment te veel. Thuis viel er weinig tot niets meer te halen. Sinds ons gezin af was - zo had ze dat genoemd -, was seks iets overbodigs voor Maaike geworden. Ik verdacht haar ervan zelfs alleen maar getrouwd te zijn om kinderen te hebben, want ze was al wat ouder toen ik haar ontmoette. Na mijn eerste, stormachtige maar pijnlijk mislukte en kinderloze, huwelijk met een jeugdliefde, had zij de veilige haven geleken waar ik kon schuilen. Iets te veilig achteraf gezien, al had ik daar nu zo mijn twijfels over. Ik kon geen weerstand meer bieden aan Trudy's flirtations en wij begonnen een heftige, vooral horizontale verhouding.

Het afsluiten van overeenkomsten werd er wel iet moeizamer door, omdat ik de speciale service voor bepaalde cliënten nu niet langer tolereerde. Kieft werd er wel eens knorrig van. Hij wilde weten waarom ik na zo'n goed begin ineens minder functioneerde. Meer dan de alsmaar toenemende concurrentie en de heersende conjunctuur kon ik vanzelfsprekend niet aandragen. Het maakte weinig indruk.
Kieft wees mij op mijn verantwoordelijkheid: "Op het bedrijf moeten we allemaal onze steentje bijdragen, Douwe."
Sinds ik p.r.-chef was, sprak hij mij bij mijn voornaam aan. Ikzelf produceerde nog steeds zinnen waarin ik het duidelijk kiezen voor jij of u zoveel mogelijk vermeed.
"In feite zijn wij hier toch een beetje één grote familie? Zo voel ik het althans," sloot Kieft af. Hij klonk bijna verdrietig.
Ik knikte en haastte mij te beloven er een schepje bovenop te zullen doen. Het klonk haast plechtig. Voor het eerst noemde ik hem nu Gerrit-Jan. Bij de deur sloeg hij mij amicaal op de rug.

Een ander bezwaar van mijn nieuwe relatie met Trudy was dat ik voortdurend geconfronteerd werd met de al dan niet erotisch verrichtingen van Barend, want hij vormde haar belangrijkste onderwerp van gesprek. Zonder de man werkelijk te kennen kreeg ik door haar eeuwige gezeur over hem een hartgrondige hekel aan de kerel. Ik hielp hem tijdens meerdere dagdromen dan ook op adequate wijze uit de wereld.
Het grootste voordeel was evenwel dat ik om aan mijn gerief te komen, niet meer bij Maaike hoefde aan te kloppen. Dit was voor beiden blijkbaar zo'n enorme opluchting, dat ons huwelijk ervan opbloeide. Het leek wel of wij weer pas getrouwd waren, in sommige opzichten dan tenminste. Zelfs Sandra en Menno viel het op. Zij voeren er wel bij, want het familiegevoel overviel ons gezinnetje nu vaker. Hoewel ik door mijn nieuwe verrichtingen van wisselende aard 's avonds minder thuis was, scheen mijn huisgezinnetje er geenszins onder te lijden. Wanneer ik wat vroeger dan anders was, leek iedereen dit als een geschenk te beschouwen. Wie wil er nog beweren dat het gezin niet de hoeksteen van de samenleving is?
Natuurlijk heb ik er wel even aan gedacht Maaike over mijn verhouding te vertellen, maar Trudy zei: "Liefje, al die zogenaamde eerlijkheid, daar doe jij je vrouw alleen maar verdriet mee."

5

Ik besloot, toen een afspraak plotseling geen doorgang vond, het gezinsleven nog meer te verrijken door mijn vrouw eens te verrassen. Het was zo'n donkere, regenachtige dag achterin november. Ik bedacht dat Maaike zich, nu de kinderen groter werden en steeds meer hun eigen gang gingen, zo af en toe toch wel eenzaam moest voelen. Mijn vroege thuiskomst zou ook haar familiegevoel versterken.

Juist reed ik de straat in, toen ik bij mijn huis een andere auto zag stoppen. Ik minderde vaart. Het was niet goed te zien wie eruit kwam, daarvoor was het al te donker. Alleen dat het een grote, volwassen man was. Hij liep naar mijn huisdeur, die meteen open ging. In minder dan geen tijd was de man alweer verdwenen. Of er had iemand achter de deur staan wachten, of hij had de beschikking over een sleutel.
Ik stopte en zette de auto af. Ik moest hierover wel even nadenken. Het kon niet anders of Trudy had toch gelijk. Wie anders zou het kunnen zijn dan die Barend? Dat vriendje van Sandra reed zogenaamd principieel geen auto, en Menno was het duidelijk niet.

Ik ging de auto uit en besloop mijn eigen huis. Het had niet veel zin, want zoals altijd waren de gordijnen al dicht en door het dubbele glas viel er weinig te horen. Ik inspecteerde zo stiekem mogelijk de geparkeerde auto, die waarschijnlijk voorzichtigheidshalve wat verderop aan de overkant was neergezet. De wagen kwam mij niet bekend voor en uit bezittingen van de eigenaar kon ik niet opmaken aan wie hij toebehoorde. Het licht ging aan op de slaapkamer boven en ik zag hoe een vrouwenfiguur de lamellen dicht deed. Er was nog nauwelijks twijfel mogelijk: de gestalte kon aan niemand anders dan aan Maaike toebehoren.
Ik liep snel terug naar het kruispunt en in mijn eigen auto noteerde ik het kenteken. Ik bleef vervolgens even zitten om bij te komen. Ik had veel, maar feitelijk dus te weinig, achter mijn vrouw gezocht, maar zeker niet dit. Wie doet nu zoiets?

Wat te doen? Alsnog mijn huis binnengaan om in de slaapkamer een onverkwikkelijke scène te schoppen? Die Barend was naar Trudy's verhalen te oordelen een behoorlijke spierballenrijger, dus dat zou wel eens helemaal verkeerd kunnen uitpakken ook. En wat zou ik ermee winnen? Nu ging alles goed. Als ik Maaike betrapte, zou het familiegevoel in ieder geval weer verdwenen zijn. Of nog erger: het zou misschien wel op een scheiding uitlopen. Kon ik niet beter net doen of mijn neus bloedde? Wat niet weet, wat niet deert. Ik overwoog om weer gewoon weg te rijden.

Maar kwaad was ik wel. Erg kwaad zelfs. Terwijl ik daar zo in het donker in mijn auto zat, stelde ik mij voor dat Barend op dit moment Maaike een stevige beurt aan het geven was. Ik mocht niks, al jaren niet, maar door een ander liet ze zich wel naaien! En misschien was dit zelfs wel niet eens de eerste kerel...
De adrenaline spoot door mijn bloed. Ik stond al op het punt om alsnog naar binnen te gaan, toen ik op een lumineus idee kwam. O, wat zou mijn wraak zoet zijn, ook al wist ik dat je die het best koud kunt serveren.

Vanuit de auto belde ik de politie. Ik legde uit dat ik zojuist een insluiper had waargenomen, die op sluikse wijze mijn woning was binnengedrongen. Ik vroeg hun zo snel te komen als mogelijk was, omdat ik vreesde dat hij mijn vrouw en kinderen wat ergs aan zou doen, want ik meende ook iets van metaal te hebben zien glimmen. Ik voegde eraan toe dat ik niet durfde te zeggen of het een mes of een vuurwapen of iets dergelijks betrof, en ook niet of het wellicht zelfs om meerdere indringers ging. Meteen nadat ik het adres had genoemd, verbrak ik de verbinding om moeilijke vragen voor te zijn.
Gnuivend wachtte ik af.

Het effect was overweldigend. Met maar liefst twee wagens en met loeiende sirenes snelden politiemannen toe. Terwijl ik mij in mijn onverlichte auto schuilhield, vroeg ik mij af of ik er misschien toch niet verstandiger aan had gedaan eerst Trudy te bellen. Mijn huis werd belegerd alsof het een fort was, zonder pardon werd de deur geforceerd en gewapende agenten stormden naar binnen. Een B-film was er niks bij.
Niet veel later stond er een huilende Maaike buiten. Zoals ik verwacht had, was ze gehuld in bijna niets. Blijkbaar kon ze toch nog een beetje neuken. Achter haar aan volgde een geboeide man, die hevig tegenstribbelde toen hij naar een busje afgevoerd werd. In de als een konijn door de schijnwerpers van de politie verblinde figuur herkende ik Kieft. Het was de eerste keer dat ik mijn baas in zijn onderbroek zag staan. Ik kreeg onmiddellijk het idee dat wij elkaar waarschijnlijk wel nooit meer bij de voornaam zullen noemen.