Cilja Zuyderwyk

Angst bij de oversteek

En schepen trekken altijd lange draden in de mist,
zeker bij Schoonhoven. De scheepshoorn, maakt het
er al niet veel beter op blaast als een huilend dier.

Tasten, tasten naar de kapitein met pet en pak met
gouden strepen. Ik kijk in zijn ogen mee, schat
iedere beweging in. Zijn kin draait soms te snel naar links.

Het zijn beesten die opdoemen. Groot en snel. Ze raken niet,
kijken niet op of om naar onze pont. Ze zijn de baas.

Maar ik haal weer de overkant. Alleen.
De duizend doden stierven op de Lek.