Pom Wolff

lLijn 13

een onvervreemdbaar recht
is gaan en gaan is veilig
de wind bepaalt waarheen
de stam verbogen
aan alle kanten nieuwe woorden
en toch trekt huiver door mijn huid

toen ik het eigenlijk niet meer geloofde
kwam de tram, vervoerde iets
een regelmaat aan laarzen
de punten liepen dood
alsof er een orde is van ongepaste stilte
én ingekochte mode
een laatste poging één te zijn
verborgen in plastic tasjes

de stemmen hielden stil, er bewoog nog wat