Dianne Soeters

Mon enfance

De bloemige buitenwereld
op vensters ijzig ingekrast
ik lees onder ’t zware goed
mijn oren warm

beneden
houdt kolenvuur deuren dicht
scharrelen stemmen flarden muziek
langs draagbalken, ik

schijn de batterijen loom
op ’t verdromen van prentjes
tot achteloos de slaap opkruipt
in wolkjes condens

met de grammofoon
zingt mijn moeder brel, ‘mon enfance’
ze ruist door sluimer heen
-nog steeds-