Stephan van der Sluys

Sacha, Oleg en ik

een heldere klaterlach vult vragende glazen
waarin de kaarsvlam versnippert tot dwaallichtjes
zo vernevelt mijn werkelijkheid zich tot vage lijnen
de kosmos balt zich tot hier en nu aan deze tafel

lichtend in het donker zijn de ogen niets ontziend
ik proef hoe zij hun zinnen zingen in zacht gebrom
tandengoud beantwoord mijn gebrabbel in de taal
die ons volmaakt tot een Siberische drie-eenheid

ze dragen mij op handen als hun broeder en zoon
en lig ik een evenaar rijker in een gekantelde kamer
waar plafondbalken mijn droomvlucht barricaderen
ver weg van mijn heimelijke heimwee van thuis