Karsten Seven

Splinterwoorden

Gevangen lig ik rechts of links
tussen de grillen van mijn maan
te wachten op wat houten vrienden.

Van paardenbloed ontdaan
zoeken besmeurde rompen
rust in mijn kabbelende hand.

Waar gekke golven voren trekken
van rood naar groen en nóg een brand,
vaar ik de droge aarde uit.

de rimpels
de ochtend
mijn ochtend
de nevel

Steeds kan ik ze voelen, nu dieper dan ooit,
als ik toppen tegen toppen strijk
en woorden eventjes laat wennen.

Als ook mijn hand een tuin verbeeldt
waar langzaam filosofen gaan,
begin ik meestal nooit te huilen.

Laat is vaak nóóit en bodem grond,
een voertaal wordt niet meer gesproken.
Slechts hier en daar een splinterwoord.