Maxim Roozen

Fatale Morgana

Mijn lichaam schuurde zich rauw vlees langs muren
en alle straatverlichting bedekte ik met schedelhuid
zo is het zwijgend steen geworden.

Als ik ren vallen mijn voetstappen door de aarde
zuigen de holle gaten alle mensen mee:
bloeiend nacht schrijft zwart op straat.

Voor de deur wens ik mezelf een derde long
toe als ik de luchtbellen probeer te raken. Dan
weer de vingers, stukjes hand, bot, de straat.

Er opent zich een lichtloos gat in het marmersteen
het lichaam valt uiteen, zonder gillen
zingt zich een stem uit de muur: het zegt niets.