Monique van Roosmalen

Thuiskomen

Wanneer jij
me verwarmt
denk ik aan
de nachten
in het huis
van mijn oma.
Het grote, oude bed,
krakend bij
elke beweging,
licht van de
petroleumkachel
uitwaaierend
op het hoge plafond,
de matras
die zich -nu al- vormt
naar mijn meisjeslichaam,
bedekt met dikke
doorgestikte dekens
van kapok,
fluisterstemmen,
de schaduw van
’n strelende hand
of het snurken
van mijn opa,
zijn halfopen mond,
de witte slaapmuts
over één oor getrokken.
Vrede zo
onvoorstelbaar mooi
dat ik niet
wil slapen.