Murk A.J. Popma

Ik was vergeten wie ik was

Ik was vergeten wie ik was
tot ik het oude handschrift las:
de hanepoten neergeschreven
in schoolschrift. Door een vorig leven
— gestroomlijnd in een kinderklas
ingelijst achter spiegelend glas —
zie ik mijn hoofd naast mijn hoofd beven:
ik was vergeten wie ik was.

Nog steeds te pas en te onpas
schrijft de hand voort, van ver gedreven —
ik staar op ‘t blad, ermee verweven —
o hart dat van geen pijn genas:
ik was vergeten wie ik was.