Gerrit Pleiter

Dodemansdroom

ze hebben mij niet achteraf gelegd
ik houd van stadsranden en vinexwijken
waar de bouwkraan bakken zon
uit stuurse zomerwolken dregt

dichtbij de roep van schepen
op weg naar zee of stroomopwaarts
de ruimen tot de boorden ingeklaard
met wit geslepen spiegelbeelden

treinen ratelen mij rakelings voorbij
stoppen luidkeels bij het buurtstation
wie niet meetelt heeft zijn reizen vrij
en geen weet van grens of horizon

ook voor doden zijn de nachten om te slapen
dromen zijn mij niet verboden
gerugzakt ga ik met mijzelf op reis
weg van de tuinman op de paden

met zijn zeis en kiezelhark
de wortels en de schimmeldraden
boven mijn hoofd
van het park de zwarte onderkant