Herman de Mol

wat er te vertellen is

Een witte sfeer aan
het einde van een dunne lijn
wankel onder een twijg.
Verder zacht wachtend
blauw en gewreven
hout waar andere verhalen in rusten.
Lauw licht en onbedaarlijk
glinsteren - het enige dat
ons ligt.

Dit vastleggen zou
diepte missen.
Achter het raam vloeit een
barre onkleur over de dingen
die hun behoort nu,
nu we de lijdzame figuranten
bijzetten in ons knusse schrijn.