Jos van Liempdt

Dromer

Bloedrood sterft mijn nacht
door kille dageraad gekeeld.

Mythische uren, waarin ik met velen
in een wonderlijk land heb verkeerd,
een doorkijk trof naar hemelsblauw
vol rozerood verleidelijk gebied,
wat handigheid in liefde bleek geleerd
te hebben, dood rook, leven kuste,
hartstocht buiten adem blies.

Dromer, wat blijft er van de nacht
over als lichtvlijm wimpers verwondt?
Terug slapen naar verlokkelijk land
kan wel kan niet, wil wel wil niet
traag verdriet in toegeknepen ogen,
licht had nog wat gewacht,
had nog wat gewacht.

Bloedig begint de dag te blinken.