Michel Krott

Apologie van een nietsnut

Vergeef me de ontaarde voeten
't gezwerf en aldoor vluchten moeten
voor stenen tafels. Steeds weer weg
alsof ik sterf, opnieuw geboren
en weer ontkomen aan het licht.

Vergeef me wat ik niet zal doen
omdat mijn hart bezwijkt, een zoen
als loden pijl mijn long doorboort,
omdat ik jou niet torsen kan
en je verzilverd, bindend woord.

Vergeef me de bedorven adem
en alles wat ik uitspuw in
mijn oeverloze roes. Laat me
verdwijnen in de zoete zee
van het bedrog. Vergeef me weer.