Peter Knipmeijer

De Hof van Eden

Het laatste jaar hadden we aardbeien.
Onbeperkt, zo leek het, rijp.
We aten op ons bed van sla
en merkten niets van de erosie
en de pitjes die tot zweren zouden leiden.

Pas aan het einde van de zomer,
toen we afscheid namen

(met rotte stompen grijnsden,
leugens in elkaars kale schedels mompelden,
het komt wel goed, volgende lente weer),

wisten we:

verliezen begint bij de eerste ontmoeting.
Met het zaad ontkiemt het bederf.