Joke Kaviaar

Komt dat zien

Over lege en platte streken,
verdeeld door modderige kepen,
zucht de geladen lucht
Striemt de schuwe straten

Door gedreven vertier verlaten,
voor grap en grol beducht,
waant het starre volk zich gegrepen
en vlucht voor een levensteken

Een schaarse lamp aan 't theater
verlicht de blikken grijns van een zot
die 't gehoor naar binnen wil lokken

Zijn tronie bungelt onverschrokken
boven de ingang, drijft gapend de spot
met de zaal als het land zo gelaten