Philip Hoorne

Hoe ik me voelde?

Wel,

wie danste niet de stoelendans?
Je liep in een alsmaar kleiner wordende kring van stoelen.
De muziek stopt, dacht je af en toe, ging zitten, te vroeg,
moest weer recht en verder met altijd een stoel te weinig.

In het begin liep je vrij ontspannen, het zal mij niet overkomen,
en toch kwakte je vaak met zijn tweeën op één zitting,
keek dan hulpeloos vragend naar de leider van het spel.
Doorgaan was soms een zaak van de juiste blik of de krachtigste kont.

Op het eind werd je bijna gek van de stress, vier man voor
drie stoelen, drie voor twee, twee voor één. Uiteindelijk won je,
of verloor, wat hetzelfde was, want nog sneller dan het spelen
werd het spel weer vergeten en ging het leven op zijn gemakje door.

Zo ongeveer.