Sebastian Goldstein

Tussen de bomen en de dieren
(voor I.)

En toen hoorde ook ik
tot hen die treurden
en die huilden tot ze zonder tranen zaten
en doelloos rond de spoorweg dwaalden.
Maar ik kon schuilen in de donkere wouden
en met bleke voeten
stapte ik door varens en door gras
en vond mijn weg
tussen de bomen en de dieren.
Daar lag jouw pad van zuiver glas
waar zelden mensen kwamen
waar ik met jouw gezicht alleen was
en prevelend tot jouw hart
ging liggen aan de vijver,
starend in het eendenkroos
en eindelijk pijnloos was
en gedachtenloos.