Viviane Burssens

Flamenco

Ze zuigt de lucht diep in haar longen
zingt een oud zigeunerlied van dromen
die aan scherven vallen
hunkering die zich niet temmen laat.

Uit de stroken van haar zwierig kleed klatert passie
een uitzinnige waterval die zich van de berg stort
licht schettert in duizend vonken.

Zij is de koningin van de dans
door de gangen van haar paleis kolkt
luid handgeklap
voeten stampen
vlammen spatten
gloeiende lava die in duizend beekjes vloeit

Uit haren en huid stijgt de geur van limoen en
gretig zomerfruit
ogen schitteren, vingers knippen
zwervende handen, wiegende lenden
- duende -

Het hoofd omhoog, de rug gestrekt
peilt zij naar de onderstroom
waarna het wonder zich voltrekt.

 

in de armen van hellas

over platgetrapt gras vlucht ik
uit de wurggreep van mijn huis
zweef op zilveren vleugels naar je toe

je hebt me ingepalmd zonder woorden
een bouzoukilied bedwelmend als wilde
tijm tussen satijnen lakens

waar tong en taal zich verlustigen in
kobaltblauw kras ik mijn naam
in je zuilen, loop onder hoge
tempelbogen, luister naar het gefluister
van jaloerse goden
ik raak het noorden kwijt
in een labyrint van tijd

als de zon in het naakte avondrood
achter de cipressen haakt rust ik
op een hemelbed van schelpen
tot heimwee een bres in het denken slaat
en ik me bezeer aan de kiezels op je strand

opeens krijgt de lucht de kleur van gemis
smaakt water zout
ik ontwaak in een elegie van stof
door nacht omringd
terwijl de zee met vochtige lippen
haar eeuwige lied zingt