Inge Boulonois

Woning

Ze blijft maar staan. Net als wij gehecht
aan vaste stek, de dingen op hun eigen plek.
Zachtkeelse geuren van geheimen,
stof dat dommelt onder boeken

geparkeerd in kasten, onder vloerkleden,
het waterbed. De baarmoeder van heimwee.
Vesting voor geschreeuw, gezwijg,
voor kamerbrede tripjes van verlangen.

Gespreid voor onderdak en steevast
met een tafel om te leren delen
in dat licht zo ingetogen als herinnering.
Zelfs onbewoond nog wachtend wachtend op

een warm gemorrel van de sleutel in het slot,
op digitale klokken stil van tijd verschietend.
Leeg of niet, pal achter ramen tikken ze:
seizoenen die in file door het uitzicht gaan –