Inge Boulonois

Het perspectief

Bij Het straatje (Gezicht op huizen in Delft)
van Johannes Vermeer ±1658

In een oogwenk overspannen we de eeuwen.
Monsteren het straatje, de opgedoekte
plaats en tijd. Verzadigd blaken huizen
in het strijklicht. Ramen zijn echt

uitgekeken op de overkant waar kwasten
verf tot leven mengden, voorgevels
per toets verrezen, spelend kroost verstarde
op de stoep. Een open deur blijft

een handwerkende vrouw omlijsten. Een steeg
met meid geeft beeld en tijdgeest perspectief.
Lichtecht pigment. Nog goed is het

voor kijkers bij het leven. De rust van toen
schuifelt met ons mee naar nu, naar dit
moment waarop wij passanten zijn –

(winnares NLP 2009)

Woning

Ze blijft maar staan. Net als wij gehecht
aan vaste stek, de dingen op hun eigen plek.
Zachtkeelse geuren van geheimen,
stof dat dommelt onder boeken

geparkeerd in kasten, onder vloerkleden,
het waterbed. De baarmoeder van heimwee.
Vesting voor geschreeuw, gezwijg,
voor kamerbrede tripjes van verlangen.

Gespreid voor onderdak en steevast
met een tafel om te leren delen
in dat licht zo ingetogen als herinnering.
Zelfs onbewoond nog wachtend wachtend op

een warm gemorrel van de sleutel in het slot,
op digitale klokken stil van tijd verschietend.
Leeg of niet, pal achter ramen tikken ze:
seizoenen die in file door het uitzicht gaan –