Met een lichte schok stond de lift stil. De deuren gingen niet open. De lampjes van 3 en 4 brandden. De lift zat vast. Dit is het soort situatie waarin in films mensen in paniek raken, dacht ze. Maar ze was alleen in de grote lift. Rustig pakte ze de telefoon en meldde de receptie dat zij vastzat in de lift. Natuurlijk zou er snel iemand komen. De lift behoorde nu met noodankers vast te zitten. Geen enkele reden tot paniek. Gelukkig had ze een boek bij zich. Ze ging op de grond zitten, maakte het zich zo comfortabel mogelijk door haar jas als kussen te gebruiken en ging zitten lezen. De tijd verstreek. Drie hoofdstukken later schrok ze op door een metalen geratel. O – de lift. Waarschijnlijk waren ze bezig hem los te krijgen. Ze keek op haar horloge en schrok. Het was half zeven – normaal gesproken zou het kantoor al gesloten zijn. Weer klonk er geratel. Maar er gebeurde verder niets. Ze besloot de receptie nog eens te bellen, maar kreeg geen gehoor. Was er nog wel iemand in het gebouw? Werd het geratel, dat ze nu voor de derde keer hoorde, wel veroorzaakt door pogingen haar te bevrijden? Het werd warmer in de lift. Ze voelde haar hart bonzen. Zou ze de nacht moeten doorbrengen in een vastgelopen lift?
    Plotseling een schok. Het licht knipperde. Langzaam, haperend, kwam de lift in beweging. Stond stil. De deuren gingen open. De lift stond bij de derde verdieping, de vloeren ongelijk.
    ‘Sorry, dame’, zei een dikke man in overal. ‘We konden het ding niet loskrijgen. Kom d’r maar uit.’
    Ze stapte uit de lift.
    Achter haar stortte de lift met donderend geraas naar beneden.

© Dick van Zijderveld.

Dit verhaal heeft van 6-10-2005 t/m 25-11-2005 op het Open podium van Hernehim Cultuurpagina's gestaan.
(www.hernehim.nl/cultuur.htm)

    ‘Schat, ik moet je wat vertellen.’
    Germaine was net klaar met haar ontbijt toen Alex binnenkwam. Vermoeid keek zij op. Pas tegen de ochtend was ze in slaap gevallen. Zo te zien had Alex niet meer slaap gehad.
    ‘Ogenblik, ik wilde juist koffie zetten.’
    Langzaam liep ze naar de keuken. Ze wist het; ook zonder het telefoontje van haar vriendin dat ze Alex met een chique blonde dame tegen middernacht in een duur restaurant had gezien. Zijn schuldige blik, de kringen rond zijn ogen, die híj niet onder een laag opmaak kon verbergen, en zijn lichtelijk verfomfaaide pak zeiden genoeg.
    Ze pakte de koffiepot, spoelde hem om, vulde hem halfvol water en schonk hem leeg in het koffiezetapparaat. Ze draaide de filterhouder open, legde een nieuwe filter in en deed hierin vier scheppen koffie. Zij sloot het apparaat en zette de schakelaar om. Een rood lampje gloeide op. Het apparaat begon te sputteren. Ze pakte twee mokken uit de kast boven het apparaat. Toen het gesputter ophield, wachtte ze even en schonk toen beide mokken vol. Ze pakte een kannetje melk uit de koelkast en deed in beide mokken een scheutje. In beide deed zij een schep suiker. Germaine draaide zich om en liep met de mokken kamer in. Ze zette er een voor Alex neer en keek hem aan. Ze voelde dat haar vermoeidheid van haar gezicht te lezen was.
    Hij ontweek haar blik. Ze dronken hun koffie. Toen zei Alex, terwijl hij door het grote raam de tuin in staarde:
    ‘Ik weet het, ik had er nooit aan moeten beginnen. Het leek zulke goede mogelijkheden te bieden. Het risico was groter dan ik verwachtte. Tot vier uur vanmorgen ben ik met haar bezig geweest. Ik heb alles uit de kast gehaald, maar het is me niet gelukt. Ik heb haar niet kunnen overtuigen. Dat mens is keihard. Ze neemt een klein deel van het bedrijf over. Voor de rest wordt faillissement aangevraagd. Jouw en mijn aandelen zijn niets meer waard.’

© Dick van Zijderveld.


Deze kolom heeft van 26-5-2005 t/m 30-6-2005 op het Open podium van Hernehim Cultuurpagina's gestaan.
(www.hernehim.nl/cultuur.htm)