Zinnen verkruimelen tot kristal
http://klaverbladouderijn.web-log.nl

Jet van Swieten is boekredacteur, journalist en tekstschrijver. Zij schrijft kort proza en gedichten. Dit doet zij naast interviews, artikelen en commerciële teksten. Zij is onder meer redacteur van het Bulletin Tweede Wereldoorlog en schreef de teksten voor het fotoboek The Art of News. In samenwerking met Frans de Birk gaf zij onlangs de bundel Seizoenen van zinnen uit, met poëzie en foto’s. Zij geeft masterclasses en workshops poëzie en proza. Voor Nieuwegein Radio presenteerde zij het programma Vrij verteld, waarin gewone mensen aan het woord kwamen. Zij is interim hoofdredacteur van OpSpraak magazine en is bestuurslid van de stichting BeeldSpraak. Zij is initiatiefnemer van Letterpodium, medeorganisator van het Taal Muzikaal festival, en van het Literair Open Podium dat ieder kwartaal in Bibliotheek Nieuwegein wordt gehouden. Zij presenteert het programma.
Haar gedichten kenmerken zich door intuïtief woordgebruik. Onder haar handen verkruimelen zinnen tot kristal. Haar woorden hebben een driedimensionale lading. In 1997 won zij de tweede prijs bij de Concept-poëzieprijzen.
Wat zij nog meer doet, kun je vinden op www.swieten.nl.

De Lek
soms wil ik de Lek weer zien
hoe de oever tussen bruggen klem ligt
waar het verkeer raast van noord naar zuid
en schepen oost- en westwaarts gaan
soms wil ik de Lek weer horen
hoe de pont het water knorrend kruist
waar de stroom eerst kalm dan heftig
lonkend dromen wakker schudt
waar de vooruitgang een stap terug is
gespannen bogen moeten buigen
daar vervalt geluid in murmerzang
als ik mijn ogen sluit hoor ik de zee.
© Jet van Swieten

Vandaag
Vandaag behoort het park
de honden en de vrouwen
de bomen, de takken
fluisteren gedachten
op het trillen van de wind
En wij nu op die bank
van de honden en de vrouwen
de bomen, de takken
ruiken uitbottende liefde
op het zinderen van de wind
Vandaag fluistert de wind
aan de honden en de vrouwen
de bomen, de takken
zijn verwachten, zijn gedachten
zoeter regels nog aan ons
En wij fluisteren ons heten
aan de honden en de vrouwen
de bomen, de takken
zingen oorstrelend ons mee
op de deining van de wind
Vandaag is in het park de liefde aangegaan
zelfs de honden en de vrouwen
de bomen, de takken
zinderen en trillen
op gedachten in de wind
En wij luisteren naar geruchten
van de honden en de vrouwen
de bomen, de takken
roepen ons dit na:
vandaag behoort het park ons toe.
© Jet van Swieten

Herfst
Weer komt de regen recht omlaag
traag dromend van ons samen
het raam omvat herinnering
beslagen woorden van vandaag
Nog komen woorden uit jouw mond
stroomt orde weg in chaos
rimpels op de tocht gestreken
klare zinnen komen morgen
Nu zijn wij samen twee en weer
neemt water woorden mee op
zoete druppels, spiegels van rust
En nu... tevreden keren wij
© Jet van Swieten (2004)

Winterstil
Vederlicht gevleugeld woord
hoor hoe het oord der zinnen
de aard, de kern, het binnen
en buiten streelt de vleugeltip
de wind van mijn gedachten
’t verwachten van opnieuwe rijm
en vorst brengt witte kou
mijn hart warmt stille streken
nauw verborgen op het teken
van de zee van mijn gedachten
wacht hoe vederlicht het woord
neerdaalt op dit jaargetij.
© Jet van Swieten
Herinnering
Dagen hangen uit
als zware natte lakens
die in vrieskou
ijs geworden zijn
Dagen
als vergeelde foto’s
roepen beelden binnen
Verroeste herinneringen
die geen heden willen zijn
blijven buiten het grijpgraag verlangen
naar toen
Aan een lijn geregen
druipen dagen
naar morgen
© Jet van Swieten
Hier
Schat, nog even
en het licht valt
zeven levens verder
waar horizon
aan water raakt
Naderende verten
verdichten het weten
vol tastbaar massief
strekt hoop, verlangen
leden uit
Hechting jaagt verre
schijnsel na
hoog tot het zenit
en kloof verengt
in kalmte... doof?
Stilte uit in
duizend talen
einder naar hier
waar licht valt
zeven levens naderbij
© Jet van Swieten