Iris Creutzburg

Wij samen

Samen zijn
Jij daar en ik
Hier

Een oceaan
Vol emoties
Tussen ons in

Haat en liefde
Strijdend
Naast elkaar

Verlangend om
Onbevangen in
Elkaar te kruipen

Angst grijpt
Om ons heen
Wurgend haast

De afstand wordt
Steeds groter
Ondoorzichtiger

Pijn wordt
Ondraaglijk
Verlossend

Tranen
Jij en ik
Wij samen.

Onschuld vermoord

Nog maar een onschuldig kind
Ongeschonden en mooi, totdat
het plotseling werd betast
Niet begrijpende waarom

Zijn bewegende handen, omlaag
De keel bijna samengesnoerd
Het lichaam slap en verlamd

Weggestuurd met
Zwijggeld in de hand
Onwezenlijk en vies
Niet begrijpende waarom

Onschuld vermoord
Ontkende het alles, wetende
Dat het niet wordt gehoord

2 november 2004 (Theo van Gogh)

Laffe moord op het vrije woord
Een mens zijn leven ontnomen

Radeloos, verbijsterd, ongelovig zwijgen
Dan een waanzinnig luid geschreeuw

Afschuw, ontzetting, geschoktheid
Maar vooral angst en verontwaardiging
Dat iemand uit radicale overtuiging
Uit blinde woede zinloos vermoordt

Theo van Gogh, een man met
Een grote bek en een klein hart
Lelijk, miskend visionair
Raillerend, provocerend,
Bloed- onder- je- nagels halend
Kunstenaar en filmer tegelijk

Theo van Gogh,
Evangelist van het vrije woord
Is vandaag op laffe wijze vermoord

Vergetelheid (dood van mijn vader)

angst van de ziel
handlanger van de dood
woekerende cellen
zijn longen

hij vocht
en vocht
en verloor

en wij
wij hadden geen woorden
om angst te overstijgen

hij zei
huil niet om mij
ik ben hoop
voorbij
woede en verdriet

alleen dood
kan mij verlossen
van helse pijn

ik ben moe
doodmoe
laat mij rusten

geef mij
de dood
daarna

vergetelheid

IRIS 10 maart 2003

Dood en leven

Holle gebarsten ogen staren me aan
onherkenbaar wezen, mijn spiegelbeeld
Zweet gutst langs mijn slapen
Koorts trekt me naar duizelende diepten
De kamer wordt almaar vager, grijs

Oog in oog met de dood
Tergend langzaam, de tijd

Leer ik nederig te zijn, onbewust
Van het leven dat me ongemerkt
Aanraakt en zachtjes omhelst.

Angst

Steeds uiteengerukt in mijn onbestendig leven
Kan ik niet hechten aan liefde en geluk
Soms momenten, die mij onaangedane stilte geven
Als eeuwig stilstaand water waaraan de wind rukt

Ik kan mijn angst niet aan mezelf verbergen
Met gekruiste benen, gebeden ongehinderd op reis
Bezongen door wierook, die de hemel tergen
Oh God, ongeduldig blijf ik wachten tot elke prijs

Flitsende seconden, woorden rijgen zich aaneen
Onbedwingbaar, heersend hangen zo boven mij
Rukken mij heen en weer, scheuren uiteen
Felbegeerd verlangen gevangen tot razernij

Storm, die van geen inkeer weet, wordt stil en stijf
Uitgeput, nog nasmeulende, lig ik op mijn zij
Ik voel de warmte in ‘t kuiltje in jouw lijf
Buiten het zachte bladergeruis; ’t is voorbij

’t Uitgestelde afscheid

als ik naast jou neervlij
in verzadigdheid, kaarslicht en wijn
alles zal ik vergeten aan jouw zij
dan dit enige: dicht bij jou zijn

onze liefde kent geen afstand en geen beperkingen
kent geen vaagheid en onduidelijkheid
er is slechts de drang naar het bezingen
van zuiver begeren tot in eeuwigheid

oh, hoe kan ik mijn hart doen geloven
- hart dat gewend is aan verdriet en pijn –
van het moment dat ’t licht zal doven
het uiteen spatten van ons samenzijn

de kou voelt als een tang om mijn keel
gelijk de dood sluipt ’t uitgestelde afscheid
de schaduwen worden langer, vager en geel
het opkomende zonlicht dat mij verleidt

Mandi I

En ik zocht je als
Antwoord op al mijn vragen

Een halve wereldrond van je
Verwijderd
Een half mensenleven van je
Vandaan
Draag ik nu mijn vaders naam
Op zoek naar jou, die
Ik moest verlaten

Ik kijk naar je als door een
Ondoorgrondelijke waas
Mijn jeugd, mijn onbevangenheid
Ligt hier bij jou

Verloren
Bevuild
Onherkenbaar haast
Maar oh zo dierbaar

Mandi II

Je staart me aan
Onbevreesd en onbeschaamd

Naakt sta je voor me
Zo breekbaar in je rotsvastigheid

Er komt een barst in de littekens
Die mijn pijn bedekken

De tijd staat stil

Mijn jeugd is toch al zo lang voorbij
Waarom voel ik dan die weerbarstige
Tranen

Mandi III

Staan-de voor jou
Vol verwarde en geheime trillingen
Een spanningsvol moment van
Vurig gehoopte stilte
Dat voorbij vliegt
Ongrijpbaar

Voel ik een dodelijk verlangen
Om te weten

Een geluidloos geschreeuw
Barst los
Borrelt omhoog
Onstuitbaar

Ik zie niets meer
Mijn hart loopt vol
Mijn ogen leeg