Lucie de Bazel

Afscheidswoord

Dank jullie allen voor jullie warmte,
hartelijkheid en hulp om mijzelf te vinden.
Geniet van het goede. Sterkte met het lastige.

Dag,

Lucie de Bazel

(12 januari 1932 - 5 april 2005)

I.M.

De eerste keer dat de schrijfgroep van BeeldSpraak in 1994 bijeen kwam, was daar ook Lucie de Bazel. Geboren op 12 januari 1932 in Tunis, uit een buitenechtelijke relatie tussen haar Nederlandse moeder en haar Italiaanse vader, was zij zelfs na haar zestigste nog een mooie vrouw. Maar, haar ogen spraken meer dan boekdelen. Daarin verscholen lagen de sporen van een zwaar leven, waarin afwijzing, misbruik en eenzaamheid een grote rol speelden.

tegenstellingen
van donker naar licht zijn in
gevangenschap scherp

(OpSpraak 14, zomer 2000)

Al lang had ze een broze gezondheid, maar in de loop van 2004 ging haar toestand steeds verder achteruit. Zij weet haar vermoeidheid en slechte conditie aan griepjes en virussen. Toen zij in maart dit jaar te horen kreeg dat ze niet lang meer te leven had, ging het snel bergafwaarts. Op 5 april 2005 is zij gestorven en op 11 april in stilte gecremeerd.

hoeveel kinderen bracht
zij ter wereld

hoeveel tranen droogde
zij weg en hoeveel
troost deelde zij uit

nu is het looprek
haar tot steun en
praat zij met de wolken

(OpSpraak 9, winter 1998)

Wij hebben Lucie leren kennen als een vrouw die een moedig gevecht was aangegaan met een leven dat haar zwaar viel. Haar schrijven was een manier om alle kanten van het leven te onderzoeken en vast te leggen:

in duizend druppels
regen weerkaatste de zon
betoverend mooi

(OpSpraak 8, zomer 1998)

Omdat zij, als geen ander, wist hoe het was om verstoten te zijn, heeft zij zich altijd ingezet voor de minstbedeelden. Zij onderhield contacten met vluchtelingen, asielzoekers, daklozen, transseksuelen en ter dood veroordeelden en bood hulp aan iedereen die het nodig had. Niet zelden werd daar misbruik van gemaakt.

zoals jij een vrouw ervaart,
zo kom je, als travestiet,
er uit te zien. Houd je van haar,
dan ben je een mooie vrouw,
kun je 't met haar niet vinden,
dan zie je er niet uit in kleren
van een vrouw.

(OpSpraak 1, lente 1995)

Sinds ze een paar jaar geleden verhuisde naar een ander deel van de stad, verslapte het contact tussen haar en BeeldSpraak. Haar schrijven en dat van ons gingen hun eigen weg. Zij stortte zich vol overgave op de misdeelden. Wij gingen door de hemel te bestormen.

als niets vertrouwd
wolken de enige greep
om vast te houden

niets in en rondom
herkenbaar verschuift de grens
naar verfijnde kracht.

(OpSpraak 15, winter 2000)

Lucie de Bazel was een bijzonder mens, vol zeer contrastrijke tegenstellingen. Maar, vooral kwetsbaar en zeer gevoelig voor de nuances van het leven. Zij is nu één met de wolken waar zij zo van hield.

Jack Koehorst